Een Victoriaanse kijk op de 14e-eeuwse mannenmode; je zou zeggen, erger kan het niet. Maar wat Ferdinand Hodler in 1897 uitdacht, is verbluffend 21ste-eeuws. De hedendaagse boy rechts – white gangsta? – komt enigszins in de buurt.

Het schilderij van Hodler – een art nouveau symbolist – geeft uiteraard een verre van authentiek beeld van de legendarische Zwitserse verzetsheld Wilhelm Tell, maar wat een prachtig, fitte kerel, en wat een snit, wat een smaakvolle kleurstelling. Haal ‘m met een tijdmachine naar 2012 en hij kan zo de catwalk op.

Wat een gezeik over benen, hè? Toch is het niet onterecht. Als seksobjecten en als erogene zônes worden mannenbenen flink onderschat.

Ros of karos, het blijft hetzelfde.
Blote mannenarmen zijn een doodgedraaide hit. Blote mannenbenen zien we minder vaak en zijn dus spannender. Je benen bloot laten voelt ook spannend aan. Laat ik maar gewoon stellen: geil.

De onbeklede mannenbenen werden aldus eeuwenlang weggeciviliseerd. Nu, anno 2000, vinden de trendmakers dat ze weer terug moeten komen. Tot nu toe lijkt het de modewereld niet zo best te lukken om ze aantrekkelijk voor de massa te maken.
Waar zit ‘m dat nou in? Ligt het aan die shorts – veredelde luiers met twee korte of halflange kokers – of aan de benen zelf?
Het NoPants Ride evenement laat een onflatteuze, want ónaffe kleedstijl zien. Maar ook zij die heel sneaky een sportbroekje aantrokken – wat toch iets charmanter afkleedt dan een onderbroek – redden het daar niet allemaal mee. Dus welke mannen kunnen zich een NoPants dag veroorloven? Wie ‘staat het’ ? Van mening verschillen mag, maar het is mijn blogartikel.

Stevige poten, op z’n Hollands gezegd, scoren bij mij toch het best. Slanke benen?  Mogen de grens van ‘mager en knokig’ geen millimeter overschrijden.

Is het misschien de zo typische mannelijke beharing waar mensen op afknappen?

…Wat; lelijk behaarde benen en oksels en een esthetisch haarloze borst? Hier klopt iets niet.

Het probleem is natuurlijk dat de menselijke beharing in z’n soort geen mooie beharing is. Vergelijk maar eens met beren of leeuwen. Om hun poten zit een volle vacht. Bij de mens is de inplanting ‘wijd’ en schemert er altijd huid doorheen, het oogt daardoor sliertig, de benen lijken gestoken in slordig gebreide kousen waar de gaten in gevallen zijn.

Dus de korte herenbroek heeft geen toekomst?
Tientallen jaren gelden zagen we afgetrainde astronauten in T-shirts en shorts rondzweven in hun ruimteveren en stations. NASA als toonaangever voor de comfortabele vrijetijdskleding. Nog niet zo lang geleden stonden er in Nederland allochtone wijkbewoners rond een bouwput boos te wezen op bouwvakkers met ontbloot bovenlijf en in korte broeken, klagend dat die halfnaakte mannenlijven hun vrouwen ‘tot onzedelijk gedrag aanspoorden’. Nee, dat doen die bouwvakkers niet, daar ben je zelf verantwoordelijk voor. Met je geloof in een irreële waarheid.

Voorlopig roeleert de westerse cultuur nog. Die uiteraard ook z’n gebreken heeft. Bij z.g. veredelde artiesten als Rhianne en Christina Aguilera heb ik soms de neiging die hotte glitterpleister op de geschoren kut en de wulpse tepellapjes af te rukken, ‘doe ‘s normaal naakt, dan doe je al hoerig genoeg.’
Onzin natuurlijk, maar het riekt naar hypocrisie.
Zo is er ook de, overigens minder seksueel beladen, nep-schaamteloosheid van het reizen met het openbaar vervoer zonder broek aan. Een vergrijp waarvoor je vroeger door de spoorwegpolitie werd afgevoerd.

Toen ik een jaar of tien was, kreeg ik Lederhoosjes. Duitsers en Oostenrijkers en moeders zijn gestoord, het is de meest vreselijke broek die bestaat. Iets met bretels zit al nooit lekker, maar de stugge pijpen schuurden mijn dijen helemaal kapot. Ik moest voor ‘t plassen mijn piemol door een pijp wringen want ik kreeg de gulpknopen niet uit de onbuigzame gaten gewurmd.

Onderschrift dat ik niet heb verzonnen: Ook de hoeders trekken hun mooiste Lederhose aan.

De mijne wilde maar NIET slijten. Daarna heb ik heel lang niets van korte broeken willen weten. Ik had er eigenlijk ook ‘geen benen voor’.  Inmiddels hebben de jaren de gewenste opvulling gebracht, en sinds ik in de VUT zit en geen reet meer met anderen te maken heb en de spataderen nog niet te ver gevorderd zijn, draag ik alleen nog lange broeken als de temperatuur buiten beneden de 14 graden zakt. Korte broeken zijn comfortabel en, in een bepaalde levensfase, niet onbelangrijk, doen je jaren jonger lijken. Ik ben zo verrukt van mijn nieuwe oude benen dat ik onder de shorts zelfs bereid ben de gotsgruwel teenslippers te dragen.

Caprices, Baggies, Cargo Shorts, Culottes, Daisy Dukes, Dolphin Shorts, Plaid Shorts, Stubbies, Jorts, Shortshorts. In Zuid-Afrika, Australië, Nieuw Zeeland en op Bermuda mag je in korte broek naar kantoor. Ook de huidige modewereld dringt bij zowat elke voorjaars, zomer en najaarscollectie aan op shorts. ‘Shorts zijn sportief, mannelijk en moeten gewoon sjiek de friemel worden’, aldus de modejeanetten.

Rondje horror.

Eh.

De ‘wear’ voor de modebewuste man van Nu is over het algemeen stuitend noch lachwekkend. Het is waar we aan gewend zijn-  het standaardkostuum zoals een of andere gek die begin 19e eeuw bedacht; broek met lange pijpen, colbertje, al of niet aangevuld met een vest. Een andere en nog grotere gestoorde bedacht daar de Stropdas bij. Dat volstrekt zinloze baniertje onder de kin is echter een blijvertje gebleken en over 5000 jaar lopen ‘we’ er nog mee. Kleed een blote man in zwarte zijden sokken van Hermes en een Victor & Rolf stropdas, en hij staat volkomen voor lul. En in een exclusieve Koteka? Ik vind die zwarte sokken erbij erger.

Een stijlbreuk van jewelste. Twee eeuwen lang mannenenkels in kleurtjes, blokjes, stipjes en streepjes, en dan dit. Zo zouden we er ook moeite mee hebben als iemand onder zijn Brooks Brothers pantalon met uitgespaard zitvlak geen onderbroek droeg. We zijn dat niet gewend.

Toch proberen ontwerpers een andere wind door de modewereld te laten waaien: colbertjes over een bloot bovenlijf, overhemden losgeknoopt, turbans, onbeklede enkels boven zwarte diplomatenschoenen. En het rokje voor mannen.

De male skirt kennen we al vele eeuwen. Sarongs. De Britse pers schamperde over David Beckhams slechte smaak, en waarschijnlijk heeft Victoria hem dit aangepraat, maar ik vind zijn sarong verrassend en decoratief.

Een specifiek mannenrokje is gelukkig door de Romeinen en de Elizabethianen teruggeslagen naar de High Lands. En de Schotten maar strijken, op die plissé. Een idee dat mogelijk ontstaan is nadat de kiltmode dreigde te ontsporen in steeds slanker afkledende kokerrokken die op het slagveld geen succes bleken en al snel plaats maakten voor de geplisseerde rok. In de moderne kickbokssport zie je er een variant op: boxershorts die comfortabel meegeven bij het kicken omdat ze op de heupen zijn opengeknipt.

Kleding van een folkloristische oorsprong is zelden verfijnd of charmant. Met uitzondering misschien van de kostuums van flamengo dansers en danseressen. Met de Schotse kilt is in casu niets mis – de kekke peplum tunieken zijn tenslotte ook een soort korte jurken -  maar het zijn de sporran en de kousen en het smokingjasje met vlinderstrik die de unieke geruite wikkeldoek belachelijk maken.

De kilt is evenwel bij uitstek geschikt als werkkleding. Een korte broek kan de binnenkant van de dijen rauw schuren, of zeurderig in de bilnaad kruipen. Met een werkkilt heb je daar geen last van.

Een beetje bouwvakker met een genetische afkeer voor alles wat niet gespierd en harig en bas-tonig is krijg je hier dus met geen tien paarden in,  maar dit is de eerste kilt die er echt stoer uitziet.

Ik zou daar beslist geen onderbroek onder dragen, laat maar lekker doorwaaien. Als er tijdens het gehurkt werken of bovenop een trapleer een pondje orgaanvlees zichtbaar wordt, is dat alleen maar sexy voor voorbijgangers.
Of dat ook de uitgangsgedachte was van de oer-kiltdrager, weet ik niet.  Wel dat de vrijheid-blijheid onder de MUG (Male Unbifurcated Garment) een standaard grap werd.

Her Majesty the Queen didn’t see it. The Queen didn’t see it! Gelukkig maar, ze is tenslotte niets anders gewend dan het hangertje van haar man Philip.

“We are bound by the Official Secrets Act so we can’t say what’s under the kilt.”

Simon West, gepensioneerde majoor in de Gordon Highlanders regiment en vader van de kolonel die toegaf dat hij geen onderbroek had gedragen maar bezwoer dat hij tijdens officiële moment zijn rokje niet met opzet strak getrokken had.

Is deze Schot een neppert? Nee, hij weet hoe het hoort. Tijdens activiteiten als dansen en sport bedrijven moet de onderbroek aan. Dat is de officiële regel en die is alom bekend. Oud-majoor West houdt de geheimhoudingstraditie onnodig in ere.

Dus deze sporters kunnen zeggen dat zij hun Calvin Kleins gewoon vergeten waren?:

…Hoezo, ‘dit heeft Niets met mode te maken’ ? Accessoires zijn ook belangrijk.

Had Elizabeth I dit Hooglandse sportfestijn bijgewoond, ze zou het niet overleefd hebben. Had haar zuster dit gezien, dan zou de jongeman háár niet overleefd hebben. Prinsesje Margaret was een royal maneater.

Edoch, als u goed kijkt – en dat doet u gegarandeerd – ziet u dat er achter zijn twee-knuisten-vol nóg een penis hangt. Een normale. De foto is dus geshopt. En wèg waren alle ongelukkig getrouwde Windsor prinsessen weer.

Op z’n Rob Roys. De caption vermeldt ‘hairy Irish axebear’ en de rest van de fotoserie laat zien dat hij er niets erectie-belemmerends onder aan heeft, maar daar laat ik me niet door afleiden, ik denk dat dit de originele kilt is. Je houdt na het omwikkelen een lap over, en die gooi je over je schouder. Daarbij, de Irish zijn net zo kinky als de Scots.

De skirt zal bij de gewone man de komende eeuw voorzeker niet aanslaan, en misschien wel nooit. Ze blijven er de verkeerde accessoires bij dragen. En de accessoires die er wèl bij passen, mogen niet (uit)gedragen worden, althans niet tijdens vruchtbaarheidsdansen en prikkelende sportactiviteiten.

Acteur Kyle MacLaughlin is niet echt wat je noemt een spetter (en ook niet meer zo jong), maar hier ziet hij er geweldig uit. Hij laat vooral zien dat de kilt als trendwear het meest geslaagd is indien van deze roklengte. Want eeltige mannenknieën, daar heeft niemand iets mee.

- wordt veurtgezet -

©2012dedeurs
Images were borrowed without consent of the author(s).
Him or her who objects cometh forward and object.
Illustrations/photos will then be withdrawn.

We hebben allemaal een periode beleefd waarin we ons wilden afzetten tegen de gevestigde orde. We begrijpen dus dat jongeren hun eigen mode statements maken. Nee, dat doen we niet. We reageren alsof wij als tiener verstandiger waren en meer smaak hadden, vinden de statements van de nieuwe generaties onzinnig en lelijk en beklagen ons, wat moeten de buren wel niet denken.

Anti-fashion. Hoezo, statement? Dit wordt gewoon door confectiefabrikanten bedacht en verkocht. Deze toiletjes zijn voor een specifieke en in de fashion wereld ongewone doelgroep: Lelijke Junior Milfs.

De meeste mensen verzuchten wel eens dat ze blij zijn fysiek onder de algemene norm te vallen, en dan is het vreemd als gewichtheffende, goed gebouwde rap niggas en wannabee gangstaboys er persé uit willen zien als een lilliputter.

Dit is dan wel weer grappig, maar ik ruik hier Confectie en dus Commercie, en dat is Gevestigde Orde.
Inderdaad:

Maar is eigentijdse herenmode dan echt zo saai? Fashion queens, dol op kwikjes and strikjes en frutseltjes en kekke patroontjes, hebben toch heel veel fantasie?

Fantasierijk is het beslist, maar een beetje normale man wil er niet dood en opgebaard in gezien worden, laat staan er bij leven in rondlopen. Het is onzin om te zeggen ‘wat nu excentriek is, is over tien jaar de algemene mode’, we zien hier een gebrek aan ideeën. Aan zinnige, esthetische ideeën. Hoe de ontwerper zich er ook onderuit probeert te draaien; het is gewoon spuuglelijke wear.

Meer informatie over, eh, eetbare kledingstukken hier.

Sommigen hebben een crush op swashbuckler icoon Erroll Flynn. Anders zou je nooit proberen die malle maillot terug te brengen in het modebeeld.

Een kriem zelfs, dat kledingstuk. De beenharen klappen als het ware om, komen onder spanning te staan waardoor het haarzakje geïrriteerd raakt, kortom, je kunt net zo goed jeukpoeder in die kousen gooien. Het moet gezegd, de smile van de man in de rood/zwarte skydive leggings maakt weer een hoop goed.

Dunne, nauwsluitende kousen; het komt ook in de buurt van cross-dressing. Joepie! zeggen de modefags.

Kleding lijkt in den beginne drie doelen gediend te hebben: prestigevertoon, bescherming tegen kou/hitte, en om geslachtsorganen te kuisen.

Men weet inmiddels dat ‘kleding’ al een miljoen jaar geleden gedragen werd. Maar wanneer kwam de preutsheid in zwang?  Een en ander heeft ongetwijfeld met religie te maken, en daar waren de Neandertalers al voor gezwicht. Assyriërs vernederden Egyptische gevangen door hen te dwingen met ‘onbedekt zitvlak’ rond te lopen, en dat gebeurde zo’n 900 jaar VBJ. De blootschaamte is waarschijnlijk zo oud als kleding, en dus inherent.
De Assyriërs en Etrusken zijn op historische afbeeldingen overigens vaak te zien in lange rokken, beenbedekkingen en laarzen, maar dat waren de regenten, hogepriesters en militairen.

De gewone timmerman en broodbakker wikkelden een lap om hun lendenen en gingen blootsvoets. Ook in de hoogtijdagen van het Romeinse Rijk konden de armen zich weinig tot geen kleren veroorloven, en als Caesar’s politie ze op straat aanhield en een bekeuring gaf, was het niet voor naaktbedelen.

De Griekse beschaving was de eerste die gesofisticeerd genoemd kan worden. Het land ligt in de subtropen, dus men hoefde zich niet uit te dossen als een eskimo.

De Grieks-Helleense kleding valt op door z’n schijnbare eenvoud. Het werd niet zozeer aangetrokken, het werd omhangen, gewikkeld en gedrapeerd. Het resultaat is luchtig en elegant en tegelijkertijd uitermate mannelijk. Ik vraag me af hoeveel mensen dat beseffen, want bij iets dat op een rok of jurk lijkt, denkt men al snel: travestie, verwijfd.

De Griekse chlamys is een in onze ogen niet bepaald fatsoenlijk kledingstuk. Gluurders in de categorie Sizequeen zouden zo’n gewaad een feest vinden. Vooral als het waait.

De Romeinse kleding werd al wat complexer. Hetgeen bepaalde kunstenaars van onze tijd negeerden, de werkelijkheid vonden zij niet pikant genoeg…

Het kan zijn dat Danilo Donati voor het ontwerpen van de Satyricon kostuums de historie heeft geraadpleegd, maar Fellini’s film is zó kitscherig en nichterig dat ik het betwijfel…

Striptekenaar Jacques Martin stond bekend als goed gedocumenteerd, toch twijfel ik of de zomerse toiletjes van Alex en Enak correct zijn. Ik meen dat de Romeinen, preutser dan de Grieken, al onderbroeken zijn gaan dragen.

Deze interessante afbeelding is van een Japanner uit een serie illustraties voor Siegfried, de opera in de Wagner cyclus De Ring van Nibelungen. We zien hier de pleegvader van Siegfried, Mime. Het lijkt absurd om de kobold als sexy te bestempelen, maar Takegami Youko is daar voor mij in geslaagd. Wat een kont!
De harige dwerg, verwant aan Tolkien’s onappetijtelijke Smeagol, mag in deze scene dan doodsbang bovenop de haard klimmen omdat hij door een beer bedreigd wordt, hij is daarbij afgebeeld in een onmiskenbaar ondeugende pose. Vooral de homozuele kijker zal het zo interpreteren, hij weet immers nóg beter dan vrouwen dat mannenbenen hogerop eindigen in iets pikants. Die verwachting zou veel minder gewekt worden wanneer benen bedekt zijn door een kledingstuk dat geheel of half omhult. Indien volledig gekleed, zou Mime in geen enkel opzicht sexy genoemd kunnen zijn. Of je moet op puntoren vallen.

In de hele serie die het verhaal nauw volgt, is Mime zelf maar één keer helemaal klederloos. Tijdens een pedagogisch onderonsje met zijn pleegzoon, de efebische Siegfried…daarmee ga je in het rood, Youko.

Ik verdenk de tekenaar er sowieso van homozueel te zijn, hij geeft zijn Siegfried – een mooie jonge man uiteraard – veelvuldig expliciet naakt weer, of slechts gekleed in een vuurrode slip die het achterwerk vrijlaat. Wie echt absoluut alle billen van de Japanse Siegfried wil zien, kan hierrr terecht.

We hebben natuurlijk wel een misleidend beeld van de oude Grieken gekregen. We zien fresco’s van goedgebouwde krijgers, marmeren en bronzen beelden van gespierde, gladde godmannen. Athene en Sparta zullen in werkelijkheid een heel andere aanblik geboden hebben. Alleen een rijke droeg zo’n fraai geplooide chlamys en tuniek, en zelfs die zullen er niet uitgezien hebben alsof ze twee keer per week de Miele ingingen. Daarbij is zelfs vandaag de dag de gemiddelde Griek nog steeds uitgedost met mediterraan donkere beharing. Iets dat altijd associaties opwekt met apen.
Toegegeven, ook met moderne technieken zou het in marmer en brons een hels karwij zijn om die ietwat dierlijke accessoire natuurgetrouw weer te geven.

Alles draait om vrouwenmode, maar er is natuurlijk ook mannenmode. Daar is geen reu in geïnteresseerd. Eigen schuld, mannen achten zich de kroon op de schepping en hebben dus belangrijker zaken aan het hoofd: de kledinglijn voor soldaten b.v. Kosten noch moeite worden gespaard om de soldaat praktisch maar ook visueel aantrekkelijk te kleden en met accessoires die verantwoorde blikvangers zijn: helmen, wapens, jeeps, helikopters. Ik moet zeggen, wanneer ik mijn eigen bleke androgynie en slaphangende polsen en falsetstem zat ben, stop met het scheren van mijn armen en benen en trek een met bloed besmeurd T-shirt aan – met pakje zware sigaretten in een opgerold mouwtje – benevens een aan flarden geschoten camouflagebroek en Afghaanse bergschoenen en een vechtlustige pet. Zo voel ik me al een heel ander mens en gaat mijn stem een paar octaven de diepte in: ‘Mijn naam is Willem Rambo, hadjewat?’
Legerkleding ‘heeft iets’. Klopt, legerkleding wordt door psychologen ontworpen.

Maar mannen zijn niet zo hanig dat ze (burger)kleding niet van belang vinden en casual naakt door het leven gaan. Dat mag trouwens niet van mannenbedenksels als God, Allah en Jahweh.
Nu beweert men dat vrouwen mannen kleden. Het zouden de vrouwen zijn die hun mannen meesleuren naar de stad voor een nieuw pak. Maar wordt mannenkleding ook ontworpen door vrouwen? Ja, maar het is een beetje schimmig gebied. Mannelijke mode ontwerpers lijken te domineren. Aan hun manzijn moet wel getwijfeld worden. Vrijwel elke ‘mannelijke designer’, ik schreef het al eerder, haat vrouwen, hetgeen zichtbaar is in de modellen met hun vrouwonvriendelijke maten en vormen en de idiote, totaal ondraagbare, onleefbare damescreaties en accessoires.

Je zou dus verwachten dat juist deze mannen vanuit hun male bondings drift fantastische herencollecties samenstellen. Catwalkt u even met me mee:

…Wat een makeloze droefenis. Hier wil ik niet eens mee in de oven van het crematorium liggen. Je zou een krankzinnige struikeljurk van Vivienne Westwood en martelpumps van Manola Blahnik bijna verkiezen.
Engemodenichten zullen het stampvoetend ontkennen, maar wat bij hen voor ‘ultramodern’ doorgaat, is en blijft stijve ouwelullenkleding. ‘Trendy’ accenten en kenmerken als het versmallen of verbreden van revers, een ruitje in plaats van een streepje, wel/geen broekomslagen; alleen maar eindeloos recycle werk. It’s all been done before, dahling designqueen.

Het basisprobleem van mannenmode, en ik heb het nu even over de enigszins draagbare C&A’tjes, is het gebrek aan fantasie en kleurgebruik. Ergens in de 19e eeuw bedacht iemand het herenkostuum en bepaalde de standaardkleuren: zwart, bruin, grijs, blauw. Omdat de man soberheid en nuchterheid vertegenwoordigt? Een nog grotere gestoorde verzon daar de Stropdas bij. Als er iets onpraktisch (punt in de soep) en zinloos is, is het de Stropdas. Mannen zitten daar al anderhalve eeuw aan vastgeknoopt en het einde is nog lang niet in zicht. Van een stropdas is nog moeilijker af te komen dan van een godsdienstige overtuiging.

Maar er is een aspect waarin de herenmode nog meer faalt, en dat is al sinds het begin van het tweede millennium. De herenmode heeft het mannenbeen vermoord.

- wordt veaurtgezet -

©2011dedeurs
Images were borrowed without consent of the author(s).
Him or her who objects cometh forward and object.
Illustrations/photos will then be withdrawn.

Het modeontwerpersbestand, zo weten we, bestaat voor 95% uit enge nichten. Eng, omdat ze geilen op jonge, slanke jongetjes en daarom voor het showen van hun peperdure dameskledingcollecties vrouwelijke ‘models’ gebruiken die er uitzien als zwaar opgemaakte, tengere en onbehaarde puberjongens. Allemaal heel onderbewust, natuurlijk.

Modeontwerpers worden nooit boos om het verwijt dat hun creaties ‘niet draagbaar’ zijn. ‘Daar ontwerp ik ze ook niet voor, schat,’ leggen ze verwonderd uit.

Natuurlijk is niet alle high design mode vrouwonvriendelijk en soms zijn de jurken en pakjes echt mooi. Maar wat me blijft fascineren, is het Loopje. De models houden het bovenlijf recht als een bezemsteel die elk moment achterover kan vallen, en gooien bij elke stap het ene been pal voor het andere. Zoals Sharon Stone dat zittend deed in de film Basic Instinct. De mannequins doen het dus lopend, en krijgen de opdracht van de maestro om het tien keer sneller te doen dan Sharon. In licht vertraagd marstempo.
Ik vraag me af wanneer dat loopje begonnen is en welke gek het bedacht. Als je het ziet, hou je je adem in omdat zoiets garant staat voor je nek breken over je eigen poten. Op de catwalk. Die tegenwoordig ‘runway’ heet. Nou, als models iets niet doen op de runway, is het rennen. Het is niet elegant en ze gaan ermee op hun bek en dat is nog minder elegant.

Dat vallen gebeurt vaak omdat de ontwerpers het onzin vinden een jurk ter hoogte van de voetzolen op te laten houden. Verders zijn de topdesignbitches dol op runways die glanzen. Iets dat glanst ziet er chique uit. Het is meestal ook glijbevorderend. Er zijn beelden van een show waarin een model op zo’n high-gloss loper stapt en meteen van Zzzip gaat. Na overeind gekrabbeld te zijn vervolgt ze haar presentatie tegen alle regieaanwijzingen in op de smalle strook aan weerszijden. Die niet glimt. En gaat evengoed weer van Zzzip. Diverse van haar collega’s na haar overkomt hetzelfde.

Op YouTubes staan runway bloopers die om te gieren zijn (compilatie). Een model zakt door het plankier. Een ander model gaat door een van onderaf verlichte middenstrook die duidelijk niet was ontworpen om op te lopen. Ze doet een zwakke poging uit het gat te klimmen en verdwijnt vervolgens geheel uit het zicht, er schieten drie technici te hulp die plat op hun buik liggend in dat gat schreeuwen en graaien, maar ze komt gewoon niet meer tevoorschijn. Later lees je ergens dat die runway over een zwembad was gebouwd. Het is een wonder dat ze niet geëlektrocuteerd werd en is verzopen.
Maar wat er ook fout gaat; de show must go on. Want Anna Wintour zit in de zaal.

Medelijden? Op meiden die aandachtshoeren zijn omdat ze ‘mooi’ zijn? Ze verdienen goudgeld met zo’n show, en al lazeren ze door dat absurde loopje van het plankier en in de schoot van een of andere uit de adeldom gegleden prinses of veradellijkte voetbalslet, het publiek blijft enthousiast applaudisseren en de foeilijke of simpelweg ondraagbare creatie bestellen. Na afloop kraait de nichtenkoningin tegen de pers: ‘Chantelle was zooo fantastisch, zij herstelde zich fa-bu-leus!’ Zodra de microfoons en camera’s weg zijn, scheldt hij haar op z’n viswijfs uit omdat ze een smet wierp op zijn glittershow.

De grootste veroorzakers van de valpartijen zijn de schoenen. Het woord schoen is natuurlijk een understatement:

ik zwierf daar onbekommerd rond
zocht fraaie bladeren
beukennootjes bramen
die ik smikkelsmek verslond

steeds verder dwaalde ik af
naar stille schemerduister
sprak hardop: ik ben niet laf
hoorde tsk-tsk en gefluister

wurgtakken struikeltwijgen
eng geritsel onder bosjes
hongerig gekreun en hijgen
een grizzlybeer; of slechts een vosje?

zweet gleed koud langs mijn gezicht
webdraden trokken aan mijn kleren
eindelijk, daar, een licht
gered van spinnen en van beren

de plek was heul met gloed gevuld
uit veelkleurige lampionnen
tafels, stoelen, mooi verguld
en overal wuivende ballonnen

ik bespeurde geuren van een feestmaal
schor gezang en klangmuziek
ik stortte mij in die praal
maar zij schrokken zich een kriek

ze staarden popperig omhoog
en krijsten Ahhh! Een hongerige reus!
eentje pakte een micropijl en boog
en beschoot mijn reuzeneus

verblind door pijn deed ik een dans
beroffeld door piepkleine vuistjes
raakte ik volledig uit balans
en plette pas gekweekte huisjes

voor hen kwam de hele maan omlaag
toen ik neerviel op mijn kont
de sporenwolk maakte alles vaag
ik niesde maar was verder niet gewond

er bleef geen paddenstoel meer heel
ik had de feestvreugde gekloofd
het bos greep me bij de keel
want alle lampionnen nu gedoofd

met mijn aansteker zocht ik naar resten
van dit spokig sprookjesvolkje
stuitte op nerveuze mierennesten
maar vond nog niet een houtsnijdersdolkje

                     *

vele herfsten zijn voorbij gegaan
niet één kabouter is teruggekomen
toch leef ik echt niet in de waan
dat ik in het bos heb lopen dromen

©2003rev2011dedeurs

De topillustratie is van De Es Schwertberger, de onderste van Jose Philip Straub. Meer afbeeldingen van Straub na de klik.

Alert: ALLEEN VOOR LEZERS DIE DE BLOGS VAN DEDEURS NOOIT LEZEN!

Je bent niet alleen een ongelooflijk slechte schrijver met slechte zinsopbouw en moeilijke woorden in niet te volgen combinaties maar ook nog eens een domme.
- Andy n.a.v. mijn Hella Jongerius  bashes in de Kunstgedoe-sector van Planeet VIxNiX

Laat ik eerlijk zijn: het bleef knagen.  Tien aan het toetsenbord vastgeplakte jaren weggegooid? Ik vroeg ‘Andy’ bezorgd om een voorbeeld van goed schrijversschap. Helemaal van deze tijd was het loeihard uitblijven van een antwoord.

.
Op redelijk essentiële vragen er het zwijgen toe doen lijkt een correctheid te zijn geworden die je zelfs tot in de regionen van de politiek terugvindt. Zou je blijven doorvragen en doorvragen en doorvragen, dan stoppen mensen vingers in de oren en roepen ‘Lalalaikhoorlekkerniks!’

Op een staaltje van Goed Schrijven stuitte ik uiteindelijk zelf. Via GS in Trouw. Zijn naam is Dautzenberg en hij schreef een stukje naar aanleiding van een (half en half gefingeerd) interview met Arnon Grunberg (een beetje de Job Cohen van de literalectuur). Mooi taalgebruik van Dautzenberg, en zo waar.

Over experimenten gesproken. U bracht vorig jaar een bezoek aan Afghanistan. Onlangs schreef u in ‘Voetnoot’, uw dagelijkse Volkskrantcolumn, dat in Kamp Holland jongetjes met een gescheurde anus rondliepen. Veroorzaakt door de Nederlandse soldaten?
‘Dat denk ik niet. Die jongetjes werden misbruikt door de Afghaanse politie.’

Ik schreef daar vorig jaar ook over. De dansmartijntjes van Afghanistan (zie Link aan de rechterkant). Afghanistan, u weet toch, het land waar Nederland zo mee begaan is. Het land dat dergelijke begaandheid helemaal niet wil, maar dat willen we niet te weten. Vingers in de oren en hard LALALA’en.

Mijn vier afleveringen Afghanistan- een land en een bevolking waaraan ik sindsdien een bloedhekel gekregen heb -  zijn door anderhalve man en een koeienkop gelezen. Was ‘t zo slecht geschreven? Of kreeg men al snel door dat ik een bevriende natie en een geliefde gastreligie aan het beledigen was?

En toch, hè? Een echt boeiend en zinnig schrijver als Dautzenberg kwam tot dezelfde conclusie over Afghanistan als ik. En Dautz levert niet eens een onderbouwing mee! Hij schijnt trouwens vrouw-onvriendelijk te zijn. Ach, ik ben verwijfde mannen-onvriendelijk. Heeft hij Intellectueel Nederland gekwetst? Jazeker, maar hij heeft ook even zo veel fans. Met mijn pro- en contrabezoekers kan ik één hand vullen.

Het Grunberg interview barst van de ironie en de spot.

Ik blijf gebiologeerd naar zijn mee-eter kijken. Op het ene moment geeft de zwarte punt Grunberg de allure van een dandy, om even later te verworden tot de hoofdoorzaak van het onverzorgde uiterlijk van een al tijden droogstaande vrijgezel. Het liefst wil ik de blackhead uitknijpen. Misschien met een goedgeplaatste jij-stoute-jongen-kneep in de wang? Ik probeer een bruggetje te bouwen om in de gelegenheid te komen, want die mee-eter móet eruit. Mijn neurose is dominant.

In de loop van het gesprek weet Dautzenberg de meeëter, ondanks Grunberg’s terugdeinzen, gedeeltelijk uit te knijpen. Hilarisch.
Het is dus satire, want schromelijk overtrokken. Hoe durft-ie, dat Mag Niet meer, in deze tijd. Het is niet Correct, het Kwetst. Kwetsen is de grote zonde, de ultieme blasfemie van nu. Aldus wordt de goeie ouwe humor geëuthanaseerd. Maar die conclusie ontlokt opnieuw dat uitdrukkingloze ‘ik zie jou niet en ik ben hier helemaal niet’, LA! LA! LA!

Dautzenberg’s fraaie anecdote faalt evengoed. Het is, net als deze post, te lang. Op Internet mag niets te lang zijn, het scrollwieltje mag niet slijten. Het Hurry-virus is hoogst besmettelijk, zelfs bij een GeenStijls telegrambericht voel ik wel eens de jachtige neiging halverwege razendvlug af te haken. Voort, voort, er zijn nog ontelbare andere artikelen en columns en analyses en recensies te lezen. Honderdduizenden, miljoenen. Ze kunnen niet kort genoeg zijn.
Zo zien we eens te meer hoezeer de mens lijdt onder z’n eigen kortheid van bestaan. Troost u, deDeurs-haters, over tien jaar ben ik er niet meer, of te dom en te dement voor woorden.

©2011dedeurs
Featured illustration belongs to public domain

Zij, de grote ster in die halve reality dus, heet Lauren Pope en ze had eigenlijk de hoofdrol in the Twilight bioscoopserie moeten krijgen, en om dat duidelijk te maken schreed ze voor de Londense premiere van het nieuwste Twilight deel over de rode loper en ze had niets aan.

Nou, zeer weinig.

Nou, best veel nog, maar ze vond misschien dat de zijkanten haar te dik maakten.

Hoe het vast zit? Dit un-design? Maar de techniek kennen willen we toch niet? Dat doet afbreuk aan de goocheltruc, aan de  Magic, aan de Mystique die Lauren staat te megawatten.
Ik wou het natuurlijk toch weten, en vond een ultra-geheime Twitter van Lauren zelf waarin ze zwoel twiet een soort dubbelzijdig plakband te gebruiken (maar, zo vond ik elders, er bestaat ook al een kleefspray voor jurken die alles bedekken behalve de tepels).

Laurens spinragdunne beha, zien wij, was bij het instappen in de gehuurde limousine al weggewaaid. Als ze een onderbroek droeg die avond, moet dat zo’n clip-on geval geweest zijn, het meest micro-minimale onderbroekje dat er bestaat. Hebben ze al zoiets voor mannen? Met extra clip-on kracht voor het plathouden?
Voor Lauren Pope maakten ze de rode loper overigens gauw wit, want dan kwamen haar gown en skin bronzing beter uit.

Het is best erotisch. Al kan dat aan die ene specifieke poseerseconde liggen. Eén seconde later, een kleine draai, en een Superster ziet er ineens even anders uit. Even niet meer uit.
Miss Pope is in elk geval heel mooi tanned en daardoor zijn haar benen prachtig.
Maar die kop, hè? Tik er met een lepel op en je hoort hetzelfde als wanneer je op een lege Sorbo afwasteil tikt.

Daarbij zijn de ogen van Superdiva Pope ook verontrustend. Ze zijn van een kleur waar ik al niet heet van word, en ze lijken volkomen leeg.
Ik denk ook dat ze leeg zijn. Daarachter zit niets. Tok-tok.

Lauren Pope’s geheim als Hot Superstar? Af en toe wat zuurstof, veel dubbelzijdig plakband en kilo’s baggervette Aandacht.

©2011dedeurs
Images were borrowed without consent of the author(s).
Him or her who objects cometh forward and object.
Illustrations/photos will then be withdrawn.

koude zolen
kille kloten
weg de strand en campingbloten
tuin voor driekwart leeggevroten
wat rest doet bloedeloos en
broos aan zelfdoden

laat oktober
vroeg november einde zomer
weg de warme geel-groen-roden
naar de dokter
dokter hoe
bestrijd ik najaarsmoeheid

©2011dedeurs

Dan blijkt het duiveltje genaamd Amor je goed gezind. Als een met water gevulde ballon stuitert ze langzaam op je af, kijkt je zo diep in de ogen dat al je maagenzymen er een stijve van krijgen. Voor je het weet hebben je stapmaatjes het nakijken en sta jij met Miss Heelal 2009 in de slaapkamer van je leven.

“…Superknoert van me, maak mijn beha even los?”
Teringhaakje trillende vingers ruktrekscheurrr-
Bons.
Bons.
Benen tot aan de kin, borsten tot aan de knieën. Je ongelofelijke stoot trickte je. Met een fucking push-up.

Datzelfde grapje kunnen mannen nu ook uithalen, en met iets meer elan dan in de tijd van de opgerolde en in studentenkringen vaak ook nog vuile sok.
De push-up onderbroek.
Laat de ogen van alle onbereikbare Anita’s en Britneys uitpuilen bij het zien van de stof die onder zoveel inhoudsgeweld als een tweede huid, als vacuum gezogen plastic om je lul spant. Een paal, een honkbalknuppel, een kruisraket heb je ze te bieden, ze zetten de autokrik op zichzelf om je te kunnen bevatten, al is het maar de eerste 20 cm van je anaconda!

Veel fun in de slaapkamer, Mr. Virile Superbulker. En vergeet niet voor je one night stand op je nachtkastje vergrootglas en pincet klaar te leggen.

(uit: De Man en de rest van de mensheid)

©2009dedeurs
Images were borrowed without consent of the author(s).
Him or her who objects cometh forward and object.
Illustrations/photos will then be withdrawn.

Pim Koopman werd 56, deze muzieklegende haalde de 70. Over de kwaliteiten van hem en zijn bands Cuby + the Blizzards/Cuby’s Blues Band schrijven anderen al genoeg; ik snij één plakje van die Drentse kruidkoek.

In de jaren 60 vond je als tiener alle popmuziek te gek gaaf. Zo kon het gebeuren dat je zelfs platen kocht van de Haagse The Motions, wat echt te slecht voor woorden was, maar het was nederbiet en je ouders wilden die pokkenherrie niet in huis hebben, reden te meer om ze er gek mee te maken.
Cuby + the Blizzards vond ik lange tijd een beetje outsiders, het was elitaire muziek, die bloes. Net als kuntrie, waardoor ik diep teleurgesteld in The Byrds raakte. Blues was alleen leuk als de Stones, de Yardbirds en (iets later) Procol Harum er iets mee deden. ‘White man’s blues’ werd dat genoemd maar het was in feite gewoon beat-rockmuziek met een bluesy sausje.

In 1968, te midden van het psychedelische, met hip-klassieke strijkertjes versierde vuurwerk waar vrijwel elke popgroep aan ten prooi was gevallen, bracht ook de band C+B een singeltje uit. Puristen zullen het te commercieel hebben gevonden. Het was verpopte blues. Maar het waren wel 4 minuten om helemaal koud van te worden.
Popminnende tieners negeerden het grotendeels, het kwam de top 10 niet binnen. Ik, die niets van John Mayall en Muddy Waters moest hebben, rende naar de platenwinkel. ‘Window of my eyes.’

Ik vond zojuist, hoe is het mogelijk, een teleurstellende live uitvoering van dit nummer. Harry zong het te nonchalant, bijna in Lee Towers stijl, inclusief het steenkolige Engels van Leen.
GeenStijl linkte maandag naar een andere, eigentijdse studioversie (datum mij niet bekend), en die is mooi, maar veel minder hecht dan de oerversie. Ik herkende de melodie er pas in toen Harry ging zingen en dat is pas halverwege. Ik mis de dramatische pianoaanslag van 1968, de gitaarsolo, de toonwendingen die, juist door de ‘commerciële’ compactheid van de opname, de song zo dramatisch doen klinken.

De keus is niet moeilijk. Fuck de bijna antieke studiokwaliteit, de doelstelling van de toenmalige platenbaas om de top 10 te halen. De piano van Brood, Gellings jankende gitaar, de angry young voice van Muskee, het staat nog als een huis. Window of my eyes, in het magische jaar 1968, en ik pak de doos Kleenex.

©2011dedeurs

Beetje laat, hij overleed in 2009. Koopman is hoofdzakelijk bekend om zijn deelname aan de progressieve rockgroep Kayak, onbetwist de beste popmuziekformatie die Nederland ooit gehad heeft, en zeker in de periode dat Max Werner de zanger was. Koopman drumde en schreef mee aan de songs van kopman Ton Scherpenzeel. In 1975 stapte hij eruit, ging talloze nederlandse artiesten produceren en richtte voor zichzelf de formaties Diesel en The President op. Toen de in 1982 ontbonden Kayak na de eeuwwisseling een herstart maakte, drumde en schreef hij weer mee. Tot hij werd geveld door een hartaanval, op 56 jarige leeftijd.

Koopman schreef voor Kayak ook eigen composities. Die waren over het algemeen iets gevoeliger en mystieker. Een fraaie Koopman bijdrage aan Kayak is Patricia Anglaia van de LP Royal Bed Bouncer. En wie waaide op het moment van opnemen de studio binnen? Ze deed wat vocaliseerwerk (woordloos zingen) en waaide weer weg. Het leverde een schattig stukje muziek op.

Minder bekend is dat Pim de muziek componeerde & arrangeerde voor de films Dr Vlimmen en Kort Amerikaans.

Dr Vlimmen heb ik nooit gezien, Kort Amerikaans wel. Een in die tijd bijna obligate Jan Wolkers verfilming waarin drakerig geacteerd werd. Derek de Lint was miscast, ook al schreef het verhaal voor dat hij als student in de Bezettingstijd met halflang haar rondliep, om een grote moedervlek op zijn slaap te verbergen. De Lint zag er echter te modern jaren 70 uit. Misschien had het gewerkt als de film rond 1960 was gemaakt.

De muziek van beide films is heerlijk. De hoofdthema’s van KA en Dr V hebben veel gemeen en eigenlijk lijken beide scores in één sessie opgenomen te zijn. (voor Kort Amerikaans kreeg hij maar tien dagen, van haastwerk of afraffelen of orkestbezuinigingen is niets te horen, KA klinkt technisch zelfs superieur aan Dr V.)

Het is typisch Nederlandse filmmuziek, waarmee ik een open deur intrap omdat Franse en Italiaanse en Amerikaanse filmmuziek ook typisch Frans, Italiaans en Amerikaans is.
Met zijn progrock achtergrond zou je toch al snel een scheurend gitaartje en synthesizers verwachten, maar Pims aanpak was symfonisch, met prominente koperblazers. En stuwende ritme’s, die zijn popachtergrond weer een beetje verraden.
Het A + B thema (B is meestal een op zichzelf staande, romantische of introspectieve melodie in mineur) wordt zoals dat in filmscores nu eenmaal gebeurt veelvuldig herhaald, maar met meer afwisseling dan b.v. Ennio Morricone doet, die de kopers van zijn soundtrackplaten vaak verveelt door variaties slechts een minieme verandering mee te geven, zoals een klarinetsoloist i.p.v. een fagotsoloist of een iets hoger of iets lager tempo. Dan heb je het beste en rijkste van zo’n thema eigenlijk al in het Main of Openings Theme gehoord. Platenvullerij. Bij Koopmans klinkt elke variatie fris en/of spannend, en dat maakt zijn twee soundtracks tot een zeer prettige luisterervaring.

Als je de LP’s hebt. Ik koester ze. Ik heb er zelfs een nieuwe LP platenspeler voor gekocht. Want een heruitgave op Compact Disc zit er niet in. Voor nationale filmmuziek is in Nederland domweg geen markt.

Pim hield het na die twee cinemabijdragen voor gezien. Best vreemd, en vooral heel jammer.
YouTube heeft in elk geval het maintheme van Dr Vlimmen te bieden. Luistert en geniet van een voorbije tijd. Want zo maken ze ze niet meer.

©2011dedeurs
Images were borrowed without consent of the author(s).
Him or her who objects cometh forward and object.
Illustrations/photos will then be withdrawn.

hoor eens
hoor nou ik mag geen
snoepjes
aannemen van een vreemd kind
doe je gulpje dicht en ga maar gauw

uit ‘Megalomanopolis’©2006dedeurs

leesplankje 2000

a-a-p
geeft poot, bedelt om
n-o-ot bij
m-i-e-s lacht hem uit en aait
w-i-m die is niet zo slim maar heeft twee
n-o-t-e-n geeft ze aan
m-i-e-s
n-o-o-t
a-a-p bijt
w-i-m-s klote n-o-t-e-n af en piest op m-i-e-s

©2002dedeurs

kameraadverraad

kameraadjes van jongs af aan
samen knikkeren, samen wippen
samen ruzieën, soms met slaan
samen lachen op de kinderboerderij,
om de haan op de kippen

samen naar de matinee
samen te weinig zakgelden
snoep van thuis mee
samen schateren of huilen
om hun helden

hij zijn eerste dagerectie
zij haar eerste maandgedoe
samen naar een tienerparty
verlegen, het gaat er zo
volwassen aan toe

dralen in het laantje
niet al te dicht bij huis
vanwaar ineens dat traantje
een greep slechts, in haar bloesje
hij bloost en kust haar kuis

omwille van de vriendschap
dringt hij niet verder aan
verward zet zij de eerste stap

in het paniekgebied voorbij
de ouderlijke horizon
wipt hij haar staand

en laat haar staan

De prachtige tekeningen van Seonne Hong staan hier.

©2003dedeurs

geheimen van een huisschilder

honderd dertig kilo minstens
ik weet niet wat het zwaarste weegt
zijn spiervet of skelet

een mimiekloze solist,
zwijgt oorverdovend, veegt een sponning
eerst goed schoon en werkt
hoekjes af met een penseeltje
niemand spot ermee, respect
Sjoerd breekt je nek

ik zie een moeder, klein en grijs
hier om glimlachen hij woont
nog steeds bij haar hij is
zes en veertig jaar,
net als ik en toch mijn seniorgezel
ik kijk

naar zijn megahanden
vakmimiek voor buitenwerk vanuit
zijn onervaren binnenwerk

zijn ogen zwenken af
ik zie jou niet hoor ik ze zeggen, nee
ze schreeuwen

dat ook zijn bed eenzelvig is
en met zijn lichaam overvuld
maar nooit gevuld

zijn leven glijdt stil langs het mijne
de baas kiest, ik vertrek hij blijft
ik stalk hem op zijn weg naar huis
een discreet grachtenpand
vol dames, o, hij is
meer ervaren dan ik dacht

thuis lig ik nat en naakt
op zonbewarmd speksteen
als een slaperige zeehond

zijn bolle buik,
mijn platte fantasie

©2011dedeurs

was ik maar ik ben

kon ik het maar overdoen
al was het slechts voor even
want voor altijd wil ik niet
daar ben ik al mijn leven lang
steeds eventjes mee bezig

waar_om

zijn ook na een rechte insteek
de bananen krom
waarom
willen boterhammen altijd vallen
op hun pindakaas- en jamsmoelen
waarom
springt de zon iedere dag
met een boog naar haar ondergang
waarom
gaan we dood en mogen we niet
nog een tijdje staan in het rood
waarom
kun je een krom gedicht scheef rijmen
maar nooit eindigen op
daar_om

niet niks en toch niks

zestig jaar is niks zo
voorbij en
weg en dan
denk je waarom
deed ik er zo niks
mee

The dung beetle was photographed by Neil Aldrigde
©2004, 2005 en 2011dedeurs

landverlamd

ah mijn zotte zeemeerminnaar
je tolt en dartelt om me heen
bijt jolig in mijn teen
blaast bellen langs mijn buikhaar

je houdt het spreid-sluit adem in-uit langer vol
je durft mijn zwembroek op te duiken
weet hoe je water moet gebruiken
kopjeonder kontjeboven, niets is te dol

daarboven ben je stijf en log
ik draag je naar je droge stoel
terugkeer naar zelfhaatgevoel
maar houden van je doe ik toch

©2005dedeurs

tewaterlating

ik steek
mijn pik in zee ik ben
niet gedoopt wel
atheïstisch geil

ik geef
de zee terug dat
wat ik haar ontstolen hebt
eonen geleden
toen ik mijn horizon wilde versmallen
en de benen nam

ze likt mijn ballen
in slechts zes seconden
slorpt de baarmoeder van weleer
mijn wolk landkrabbetjes op

©2011dedeurs

de schipper en de klipper

Zijn hand verschuift
de pet, hij overhuift de zorgen in zijn ogen

De hemel van de dag loog kalm
De nacht gooit geagiteerd een inktpot om

Niet langer likt de zee, zij hapt, met grauwe tanden,
binnen wallen van vuilgrijs en zonder spijt dooft
de kapitein zijn pijp, hij weet
zijn mannen en zijn schip bereid

In ijsregens geslagen en aan zaagtandlicht gespeerd,
krakend onder brul en klap, geranseld door de zweep der storm
door elementalen zonder norm en goden van de gril
die spuwen op ‘s mens landrottige vormen
Zwoegend in de maalstroom van schuimbekkende bergruggen
en dalen van het donkerste groen schrapen kaken
van de kraken genaamd noodlot langs haar kiel,
kerven in de ziel van crew en klipper

Wriemelende maden barsten uit haar wonden
Buis en bloed overbruisen het splinterende dek
‘s Klippers slagzij dwingt elk onder, oud en jong,
hun overmoed verzuipt, stuipt, verslapt, verkilt

Verslokte kelen,
longen verzilt,
brakke ogen, gebroken nagels aan
traag spreidende vingers

Brekend onder watermuren
blaast het schip haar laatste adem
in haar rivales koude diepe tranen,
pekel voor zeevaarders vlees

Voor de schipper is de klipper moeder dochter en maîtresse,
verkiest haar boven vrouw en kroost, wijst af de laffe vlucht
De zuiging snaait zijn pet en scheurt zijn kleren, stript hem af
Zijn borstkas spant, bevecht de druk in kabeltouwgespierde stilte

Blootsvoets blijft hij op zijn geliefde staan
Poseidon ridiculiserend met zijn lijf vol zeemeerminnen
en armen blauw van ankers steekt hij de zeegod naar de kroon
Zijn aards geslacht is hard en stram als de spaken in het stuurrad
dat naast God hij blijft beheersen, alleen zijn dier-zijn
laat hij gaan
in een hete witte wolk, een laatste drang
tot voortbestaan

klaar nu
voor de lange, lange hondenwacht

ontspant hij woest geknepen lippen
en borrellacht

©2006dedeurs

Images were borrowed without consent of the author(s).
Him or her who objects cometh forward and object.
Illustrations/photos will then be withdrawn.

…“Ik dacht dat ze een geintje maakten weet je, maar dit is dus m’n kostuum voor Metamorphic-Man. Een grittig lendenlapje. M’n laagst hangende bal komt er steeds onder uit. Precies degene-”

“…Jongens, kan het wat zachter! Miss Hilton probeert haar reality tekst te leren en Miss Lohan klaagde gisteren ook al dat haar cokelijntjes steeds van haar kaptafel waaien!”

“Okee, sorry!
…dus met die met die lelijke inslagkratertjes erin. En ik kan toch moeilijk aan de regisseur vragen of ie alleen maar m’n goeie kant filmt, dan krijg ik meteen de bijnaam Barbra Krijtzand. Hé Basaltus- jij zat toch in die Japanse remake? ‘Supergolem v.s. Space Cyclop’? Moest jij daarin ook niet rondbonken in een soort gerafelde theedoek? Wat deed jij aan je schoonheidsfoutjes?”

“Huh, was het maar een theedoek. Ik kreeg een Red Hot Chili Pepper sok, gebreid van staalwol. Drie   draaiweken lang moest ik  met m’n betongrijze billen bloot.  Niet dat ik preuts ben, ijdel des te meer, dus voor m’n krassen en de putten gebruikte ik een goeie diluviale kleifoundation en heel veel grafietolie, en ontsierende steenpuisten erodeerde ik weg met diamantgruis. Zo ben ik ook van m’n lavawratjes en spaataders afgekomen.”

“Maar als je een puist hebt die al helemaal gefossileerd is?”

“Ja, dat is rotsig; versteende steenpuisten…
Uitbeitelen lukt niet? Probeer dit dan ‘s– je weekt ‘m een maand of wat in gesmolten lood, daarna stamp je een aardbevinkje uit de grond en duw je de puist tussen twee verschuivende tektonische platen.”

“…Ach, Barst! Barst van Breekesteen! Da’s een tijd geleden! Hoe gáát het? En met Kalkstientje- hoe is het met haar?”

“…In welk achterlijk ravijn heb jij gelegen?? Mijn huwelijk ging een ijstijd geleden al aan grit. Spanningsbreuken jongen, je wilt het niet weten. Enne ja, seksueel verzandde het gewoon, weet je. Kijk, als je allebei nog maar ééns in het millennium zin hebt om te ketsen kun je de moker en beitel er maar beter bij neergooien. Stultus Saxum, is dan ook tegenwoordig mijn devies.”

“En wij vonden nog wel dat je een mazzelbrik was, met zo’n diamant van een vrouw!”

“Schei maar uit met je gepolijst. Kalkstien was gewoon een ordinair fossiel. Ze loog over haar carbondatering. Ik zakte echt door m’n stalagmieten.  Had gewoon een hunebed voor m’n kop natuurlijk-  m’n maatje Rotsie Graniet was er ook een keer mee gaan ketsen en hij had meteen door dat die jofele schokbetonnen tieten nep waren. Silicaat implantaten.”

“Ammonietenfuck! En ik zei toen nog tegen je; laat eerst een steenboringstest doen!”

“Ik ben nu eenmaal geen kei in snel denken. Maar eerlijk gezegd bevalt het me wel, hoor; weer een vrije zwerfsteen zijn. Het rollebolderen zit nu eenmaal in m’n aders. Dus mij vind je weer  volop in het uitbevingsleven. Elk weekend ouderwets stom-alkalisch, uiteraard!”

“…echt aan te raden; dat Bikkel Dieet. Gewoon elke dag op je nuchtere maag een halve rauwe steenkoolader. Doet echt wonderen voor je glans. En als tussendoortje Mica Flakes. Weet je wat ook goed is? ‘s Avonds een hele liter Niersteiner on the Rocks.”

“Oh, dat laatste hoef ik niet te proberen. Ik krijg het zuur van wijnsteen, en die rocks blijven in m’n afwateringsgoot steken.”

“…ik zweer het je; als ik de Stones hoor word ik helemaal gruizig! En wat dacht je trouwens van die soulplaat ‘Papa Was A Rolling Stone’? Dan stuiteren de kiezels over m’n wangen!”

“Heb jij toevallig gisteren die documentaire op Discovery gezien? Over Stone Henge? Nee? Weet je wat ze daar bij draaiden? Die Duitse schlager uit de 60er jaren waar wij toen helemaal gekloofd gek van werden- ‘Marmor, Stein Und Eisen Brecht’! Man, ik kreeg er gewoon grindjesvel van!”

©2003revisie2011dedeurs
Images were borrowed without consent of the author(s).
Him or her who objects cometh forward and object.
Illustrations/photos will then be withdrawn.

“We hebben een probleem, Bob.”

“Hij moet op!”

“Hij is zojuist uit elkaar gelazerd.”

“Klootzak! Je hebt ‘m weer niet goed ingezwachteld!”

“Wel waar. De siliconenvulling is te agressief, het vrat de tucknaden aan.”

“Maar hij moet op! Ze willen ‘m zien, Dave! Drie miljoen Maanimmigranten willen een optreden van de oudste popartiest op aarde en als we het af moeten lasten breken ze het hele Lunatic Stadium af!”

~WE WANT SIR EMINEM!
~WE WANT SIR EMINEM!
~WE WANT SIR EMINEM!
~WE WANT SIR EMINEM!

“…Zaagsel?”

“PUR-schuim?”

“De Dame Joan Collins Methode?”

“Die’s wel erg drastisch, Bob. Maar wat moeten we nou…Hé, let op wat je d- zijn hoofd, hou zijn hoofd tegen, het rolt het podium op!!”…
…
…
“Nou, geef de rest dan ook maar een zet.”

©2006dedeurs

Niet het serveren van een superlul, maar met een eigen erotisch plaatjesboek. Okee, noem het p@rno, al zie ik het iets breder. Op het weblog Males in the flavors Mild & Xtra-S wil ik proberen het genre een wat minder obligaat-gore uitstraling te geven en te laten zien dat zware spieren en zaadvragende ogen en een lange lul niet noodzakelijk zijn om sexy te kunnen wezen. De tag van de site is dan ook

Old or Young, Obese or Scrawny, Smooth or Hairy, Ugly or Handsome…Males

met af en toe commentaren en onderschriften die veel meer bieden dan alleen maar ‘Hot Hunk! look at the size of his dick!’ en ander zwijmelgekraai. P@rno kan mooi, grappig & en zelfs leerzaam zijn.

Nogmaals, dat (Engelstalige) blog is uitsluitend voor de gayo, maar ook voor vrouwen die een mooie of lelijke man met een mooie charismatische uitstraling weten te waarderen zonder gehinderd te worden door het idee dat hij eigenlijk bedoeld is als voer voor homoseksuelen.
En zo hoort het ook. Heteromannen zijn tenslotte ook niet vies van fappen op een mooie pot.

©2011dedeurs
Images were borrowed without consent of the author(s).
Him or her who objects cometh forward and object.
Illustrations/photos will then be withdrawn.

.

.

.
werkshorts vatten blond
behaarde latten voetbalkuiten,
niet af te matten
jongvolwassen
volwassen jongend
zolang zijn vrienden dat maar
snappen

hij geurt naar sportlust gerezen
deeg en soms een
vleugje Smegma 16
jaar 1 keer nog maar
ondiep gekust

op scooter en hormonen gierend
zwier-slalomt hij om agenten
slipt en slaait met behoud
van koel hij
stopt

op superhotte banden
bij nummer 61 op de laen van meerderveurt
salsa’t hij het sjiek bordes op
de  warme doos vlot balancerend
op drie vingertoppen zonder

hijgen belt hij aan
‘t mag even duren
dag mevrouw,
uw
uw
ehh

ahh!
mijn pizza wat een snelle
service, ik ben nog heulengaer
niet aengekleed,
wat heet!

tussen de vlasjes op zijn bovenlip doen
druppels minuscule huppels
zijn eerste echte adult rondborst-
tieten sjee, hier he‘k niet van terug
mevrouw hebbu geen kleinere

gepastere

gepast

geld

o
vast en zeker doe de veurdeur dicht en help me even
zoeken in de slaepkaemer misschien, zeg heur eens
jock zo’n forsbemeten maaltijd krijg ik nimmer
in mijn klein beweduwd eentje op

pizza hier! pizza daar! pizza voor
stagiones een-twee-drie en vier, er gaat
niets boven pizza! en een hapklaar
voorbesneden frutti di marige pizza
koerier

ach, wat ben ik een maf
wijf ik mors
wat mozarella op je
ovenwarme pik
moment, ik
knabbel het er even af

©2011dedeurs
Images were borrowed without consent of the author(s).
Him or her who objects cometh forward and object.
Illustrations/photos will then be withdrawn.

Lusteloos stapt ze haar kamertje binnen. Het vliegtuig van Lego dat pappa in elkaar heeft geknutseld ligt nog steeds op de vloer. Uit elkaar gevallen. Het vliegtuig heeft haar hoofdpijn gegeven. Echte.
Ze sloft naar de vensterbank met de rij speelgoedbeesten en duwt Bert en Ernie uit elkaar en tuurt langs en ook een beetje dóór de omlaag rollende druppels op de buitenkant van het glas. De hemel ziet eruit als de dweil die mamma gisteren heeft weggegooid; vol donkere plekken en vegen. Ze stormen schuin op haar af en verdwijnen achter de etages boven haar uit het gezicht. Aan de dunne, kale bomen beneden in het plantsoen kan ze zien dat het flink waait.
Ze zou heel hard willen gaan huilen.
Maar dan wil mamma weten wat er is.
Ze moet nadenken. En omdat ze niet weet wat ze bedenken moet neemt ze een besluit: ze stopt met denken. Opnieuw kijkt ze naar de voortjagende wolken.
Ze snellen niet meer zo door de lucht als een ogenblik geleden.
Annabels hoofd gaat als vanzelf verder met denken. Op haar wekker staan de cijfers 14:52.
Ze voelt zich een beetje misselijk.

Ze loopt terug de gang in, gluurt door de openstaande deur naar haar moeder die op het trapje staat met in haar hand de zacht loeiende stofzuiger waarmee ze stofdraden achter de gordijnroe te lijf gaat. Annabel pakt haar oranje met gele herfstjack van de Annabel-kapstok en aarzelt. Ze kijkt naar haar plastic regenbooglaarsjes.
Nee, denkt ze. Dat doe ik lekker niet.
Ze vindt het een heel goed idee.
Zachtjes opent ze de buitendeur, stapt de galerij op, kijkt links en rechts en trekt de deur net zo zachtjes achter zich dicht. Toch nog een harde KLIK.
Mamma hoorde dat vast niet. Haar favoriete CD heeft ze harder gezet vanwege de stofzuiger. Ze heeft een hekel  aan strijken en zemen in een stil huis. Pappa heeft een hekel aan Sjoorts Maikel en alle andere muziek die mamma ‘hartstikke goed’ vindt, en mamma strijkt en zeemt dus nooit ’s avonds.
Annabel holt naar het lifthuis, drukt op de verlichte knop en wacht tot de deur met een ‘Ping’ open zoeft. Ze heeft de lift helemaal voor zichzelf.
Voor knop ‘17’ moet ze op haar tenen gaan staan maar ‘BG’ is een heel makkelijke knop. De lift omlaag vindt ze altijd leuk. Die doet in het begin iets geks met je maag. Maar vandaag vind ze het niet leuk, het maakt haar opnieuw misselijk.

In de hal beneden is ook niemand. Opgelucht haast ze zich langs de rijen brievenbussen. Als iemand ziet dat ze in haar Nemo sweater en op sokken naar buiten wil gaan zou die haar tegenhouden. Dat mag niet, niet nu.
De wind giert om de grote flat. Natte kou kruipt al na een paar stappen haar sokken in. Op een holletje volgt ze het voetpad dat naar het plantsoen voert, de plassen zoveel mogelijk ontwijkend. Omdat ze aan het zemen is zal mamma zien dat ze hier loopt, zonder jas, zonder haar laarzen. Tenzij… tenzij ze net even weg is gelopen om een emmer schoon water te halen, of om de telefoon aan te nemen.
Annabel kijkt omhoog, maar ze ziet alleen maar de onderkanten van de balkons op de eerste etage.

Het plantsoen blijkt verlaten. De grote ronde speelplaats ook. Zelfs meneer Brandenburg die zijn twee grote lelijke honden soms in de zandbak uitlaat en waar de hele buurt schande van spreekt is er niet.
Met haar armen om haar bovenlichaam geslagen kijkt ze om naar het enorme gebouw. Haar ogen zoeken de plek waar mamma op een trapleer voor het grote woonkamerraam zou moeten staan. Ze kan niet zien welk balkon aan de voorkant de hare is omdat de rijen balkons vanaf deze plek er uit zien alsof ze dicht in elkaar geschoven zijn. Het plantsoen ligt te ver opzij. Ze beseft te laat dat mamma haar daardoor ook niet kan zien. Tenzij ze het balkon opgaat. En dat doet ze vast niet. De ramen buiten zemen doet mamma alleen bij mooi weer.
Ze had het andere pad moeten nemen, het pad dat vanaf de flatingang recht naar het gebouw van de basisschool loopt. Maar dat is het gevaarlijke pad, volgens haar ouders. De ‘kriep’. Het ziet er niet gevaarlijk uit. Nu niet.
Ze loopt verder en klimt over de rand van ronde paaltjes de zandbak in. Zandbakken zijn ‘s zomers hartstikke leuk. Nu kleeft het zand vies en koud aan haar sokken en in de hoeken van de bak liggen hoopjes afval en donkerbruine, bijna zwarte herfstbladeren.
Ze aait over de natte snavel van de wipkip die door alle buurtkinderen Pino genoemd wordt, maar eigenlijk helemaal niet op Pino lijkt. “Ik ga je gewoon tegenhouden,” prevelt ze. “Ik kan het.”
Ze tuurt naar de grauwe hemel, haar ogen halfdicht knijpend tegen de regendruppels. Het is koud, mamma had gelijk. En ze krijgt steeds meer hoofdpijn. Net of ze een bandanna om heeft die veel te strak zit.
Annabel voelt haar hart bonken. Haar ogen beginnen prikken. Aan Guusje heeft ze niets en pappa is de stad uit en ook al is mamma helemaal niet zo ver weg, ze voelt zich vreselijk alleen.
Misschien moet ze toch maar teruggaan. En het zeggen. Ze doet immers vaker vreemd. Ze moet gewoon blijven herhalen dat…
Misschien vergist ze zich. Dat kan ook. Zoals die keer dat ze dacht-
Annabel verstijft.
Een brommend geluid.

Ze holt om de metalen glijbaan heen naar het trapje aan de achterkant en gluurt erlangs. Net een bromvlieg die eentonig alsmaar rechtdoor gaat. Ze kan hem door de kale takken al zien, nee, het is een grote vogel die naar rechts weg wiekt.
Het brommen wordt geronk. Wat voelen haar benen raar slap aan ineens. Als ik maar niet in mijn broek plas, gaat het door Annabel heen. Mamma is al zo blij dat ze het niet meer in bed doet-
Het geronk zwelt aan tot gedonder.
“Ga weg”, smeekt ze en knielt neer op het koude zand.
Het dreunen wordt een deel van de pijn in haar hoofd. Ze kijkt op naar de reusachtige zilverwitte vogel die de hemel vult. GA-WEG! WEG!
Hij is groot en wordt snel nog groter. Ondanks dat ze helemaal in elkaar gekrompen zit, probeert ze tegen zijn dof zilveren buik te duwen, hem omhoog te duwen en denkt tegelijkertijd als mamma ‘m ziet en heel hard wegrent maar daardoor denkt ze niet helemaal aan de monstervogel en hij gaat gewoon door met groter worden en meer lawaai maken en misschien is hij gewoon te groot en te zwaar voor haar om hem omhoog te duwen, om hem opzij te duwen-
De zandbak en het plantsoen en de hele wereld vult zich met een kabaal zoals ze alleen van oudejaarsavond kent en over haar gil “Mamma!” heen dendert.
Daarna is er een heleboel erg wit licht. Iets heets striemt haar gezicht en armen en ze denkt ik vlieg.

*
*

De keuken is ouder dan die uit haar jeugd, maar gezelliger. Vindt zijzelf. Haar moeder was vreselijk netjes. Netjes en ordelijk op het klinische af. Iets dat Annabel nooit hardop zal zeggen.
Met de koffiepot in haar hand staart ze naar de roomkleurige, fijn gebarsten metrotegels boven het aanrecht. In de hoek, half onder het muurkastje, is een heel stuk weg. Hier en daar zijn zelfs de bakstenen onder de stuclaag zichtbaar. Hij heeft die plek nooit gerepareerd. De nieuwe tegels liggen in het kastje onder de gootsteen, al jaren, achter de schoonmaakmiddelen. Er is meer in het grachtenpandje waar hij enthousiast aan begonnen is maar nooit afgemaakt heeft. Misschien moet ze de klusjes zelf proberen te doen, als hij een weekend weg is om op zee te gaan vissen. Zij is vaak genoeg thuis, tenslotte. Ook al vindt haar vader het maar niets dat ze geen leuk vriendje heeft.
Ze heeft wel een vriendje. Hij heet Schuld. Ze heeft er zelfs meer dan één. Angst. Onmacht. Zelfhaat. Ze zijn haar trouw, al jaren lang. Maar leuke jongens zijn het niet.

Vanuit de deuropening observeert ze hem. Hij staart naar de televisie. Het valt haar ineens op hoe kaal zijn kruin is geworde, en hij lijkt…gekrompen.
Met in elke hand een beker dampende koffie doet ze een paar stappen de kamer in tot het televisiescherm voor haar zichtbaar wordt. Over hara vaders hoofd kijkt ze naar de twee slank oprijzende, geometrische silhouetten en de vlieg die er naar afbuigt. Een roofvogel. Duikend naar zijn prooi.
“…Pap?”
“Ze herhalen het steeds,” zegt hij zonder zijn ogen van het beeldscherm af te nemen. “En ze praten er een heleboel bij.”
Ze zet de bekers op de tafel voor de bank en gaat naast hem zitten.
“…Honderden doden. Misschien wel een duizendtal. Ze weten het gewoon niet.”
Keer op keer bloeit de felgekleurde bloem uit de gevel van een toren. Bloem des doods. Vol donderend oudejaarskabaal.
Annabel strijkt het haar uit haar gezicht en stopt het achter haar oren. Hier in huis verbergt ze de kale plek boven haar linkerslaap niet. Een hete metaalscherf die als een losgeslagen cirkelzaag het vel wegsneed, en zelfs een millimeter dunne plak schedelbot. Ze merkt dat haar handen trillen.
Haar vader zit traag met zijn hoofd te schudden. Altijd wanneer ze iemand ziet hoofdschudden wordt ze er aan herinnerd dat ze geen hoofdpijnen meer heeft. Geen echte en geen vage. Niet meer sinds-
“Zezeiden dat er mensen uit de ramen springen. Ik hoop niet dat ze dat filmen, er zijn… O, jezus.”
De van rechts naar links bewegende tekstband onder de filmbeelden meldt nog steeds hetzelfde, maar de anchor woman heeft de expert waarmee ze in gesprek was onderbroken, en nu zijn er live beelden van  een inzakkende massa beton, staal, glas, meubilair en mensen.
Annabel kijkt weg.
“Pap…”
“Mijn god- veertig doden of vierduizend, het is hetzelfde. Daarbinnen zit ook iemands moeder.”
Annabel tast op de bankzitting naar de afstandsbediening. “Ik wil dit niet zien.”
Hij pakt haar hand. “Dingen gebeuren, Bel. Ook als we niet kijken.”
Haar ogen vullen zich met tranen. Voor het eerst in tien jaar.
“Het spijt me zo”, zegt ze.
“…Wat moet je spijten?”
“…Ik deed niets.”  Wat een gek, iel stemmetje.
“Wat?” Hij slaat een arm om haar heen, drukt een kus op haar wang.
“Ik heb jou. En door een wonder…nietwaar? Je hebt het geprobeerd. Het spijt mij, dat weet je. Dat ik het niet meteen geloofde.”
“Nee, ik…”
“Je was acht jaar, Annabel.”
“Ik wilde-” Haar stem begeeft het en ze begint te snikken.
“Je was nog maar een kind”, fluistert hij. “Een heel bijzonder kind. En nu ben je godzijdank alleen nog maar een gewoon bijzonder kind. Hm?”
Haar vader trekt haar dicht tegen zich aan en streelt haar haar. Ze knippert de wazigheid uit haar ogen  en kijkt net als hij naar de journaalbeelden. De kosmopolitische straten zijn aan het verdwijnen, in reusachtige, traag voortrollende stofwolken. Geen van beiden ziet de twee bekers met koud wordende koffie op de lage tafel voor hen een paar centimeter boven de glasplaat zweven.

.
.

©2011dedeurs (revisie)
Images were borrowed without consent of the author(s).
Him or her who objects cometh forward and object.
Illustrations/photos will then be withdrawn.

Want het gaat niet echt jofel met mijn weblogs. Deze b.v.genereert een gemiddelde aan dagelijkse bezoekers van 20. Maar hoeveel daarvan zijn vieze-plaatjes gluurders (en vieze doorkopieëerders)? 90%?

Heb ik eigenlijk reden om te griepen? De blogosfeer telt wereldwijd een paar honderd miljoen weblogs, who the fuck is deDeurs. Er zal dus nooit iemand in het Guinness Book of Records belanden omdat ie alle weblogs ter wereld gezien & gelezen heeft. Een deel van dat aantal bestaat overigens uit blogs die na drie posten braak kwamen te liggen, of die alleen maar party pics en hot babes als entertainment en wetenschapsinformatie te bieden hebben. De rest is, hoe raadt ge het zo; porno. Mijn posten daarentegen veroorzaken geen tenengekrul en ze zijn ook niet slaapverwekkend.

Ik moet mij om te beginnen eens gaan verdiepen in de techniek van de optimale exposure. Verder blijkt mijn beslissing om geen gebruik te maken van Tags een grote vergissing. Het is een feit dat een ouder artikel van mij soms door iemand opgemerkt wordt in de Google index, maar als ie dan het volgende of voorgaande deel wil bekijken, moet dat via de Kalender en dat gaat niet soepel. Die moeilijkheidsgraad ervaar ik zelf trouwens ook.

Maar de taal vormt ook een toegangsdrempel. Met Nederlandse blogs bereik je aanzienlijk minder publiek dan wanneer je werkt in de internationaal erkende i-read; het Engels.

Herbezinning, dus. Ik heb besloten de serie Bloot slaat code rood hier niet te continueren, maar op het weblog Planet Artz opnieuw te beginnen. In zee Inglisj. Planeet Bleautenbil zal dan gebruikt blijven worden voor peozie (poezie voor degenen die echte poezie schrijven) en bepaalde artikelen die niet geschikt/interessant zijn voor buitenlands publiek, of juist voor een Hollands publiek geschikt. Ook Planeet VIxNix, voor actua-columns plus afleveringen van de meest onderschatte aller weblogse soapseries; Goede hemeltijden slechte hemeltijden, blijft gehandhaafd.

…Had ik iemands aandacht? Dan mijn dank daarvoor, en ge zijt bij deze geïnformeerd.

©2011dedeurs

rijmpjes en wijsjes
gelijk sijsjes en lijsjes
snerpkrijsen in mijn pindahoofd
ze fladderen fliederen
huppelen twieteren
door mijn gepijpelijnd baggerhoofd

hun snavels slimglimmen
hun ogen glamglitteren
creatieve zwermen in roodborstjesrood
ze krabben me olleke
pikken me bolleke
ik, korstje metaforenbrood

mijn hersens en oren
ze raken verdoofd
wat metriekt naar behoren
dicht ik toondood

en niemand die dit poezpoezig hoofd
vol spotvogelrijmen en dichtmeeuwgeschreeuw
voor te vol aanziet en mij leeggelooft

Robert Arneson, tekenaar en beeldhouwer,
maakt heerlijke Gekke-Henkie kunst.
Deze Google pagina geeft een mooi overzicht.

©2004dedeurs

natuurgegluur (door een drieluik)

bloemetje
bijtje
bloemetje blij
met bijtje
meer bijtjes naar binnen
op een rijtje
heleboel rijtjes bijtjes
steeds bloemiger bloemetje heel blij
met al die bijtjes netjes op rijtjes
burp
kirt vleesetend bloemetje

hypergeurend bloemetje
lonkt naar fladderend bijtje
bloembladert blij
joechei
wat een lekker zoemertje,
blijf jij maar een tijdje
zoemm zoemm fladdert bijtje
heb jij je bladeren wel allemaal op een rijtje??
bestuiven moet tegenwoordig ook al met een kapotje
dit bijtje daarom veel blijer met honing uit een potje !

bloemetje
bijtje
bloemetje zo blij met bijtje
o nog een bijtje, bestuif mij!
bestuif mij!
en nog een bij en
nog een bij en
allemaal naar binnen o mij o mij
massa’s bijtjes niet langer netjes op een rijtje
allemaal erbij, het stofwolkt in de wei
telaatkomend bijtje’s pech; weg
bloemetje

©2002dedeurs

Wie van cartooneske monstertjes houdt, moet even
gaan kijken in het Google overzicht van Jeff Soto.

zomerbeslomeringen 2003

een zomer van een eeuw
nachten als gewatteerde dekens
lakens beraspen hypersensitieve
leden daar beneden
broeit en gloeit mijn blijf van me
lijf laat me roerloos visioenen
van jou neuken in
de sneeuw

de koelkast staat te zwoegen
op vijftig flesjes bier hier
ligt de Mon Cherie te smelten
daar Maasdammer vet te zweten
achter geblindeerde ramen kolkt
en trilt een ritseltuin
vol geelbruin waar zonnestralen
kloven in ploegen

de bel ik glibber naar de deur
Eneco hittegolft naar binnen
kijkt naar de zweetdrup aan mijn piem
en werpt zich met een lach
en ijzerhard bestek op
mijn gare combiketel, zo
dorstlessend zijn Energie
overall in coolie ijsblauw

met waterproof en vochtregulier
anti-alles ingesmeerd en toch snel weggebrand
van het strand waar voetzolen barsten en
kinderen drenzen en kwallen de rest van je
weekend vergallen nee niet over m’n rode
kruin aaien laat me loom zomerdromen
van toen jij er niet was maar wel
dat zwoele Eneco dier in werkoverall
met helemaal niks d’r onder

©2003dedeurs

o Gijsbrechtje

wit en fris je lach
een stormwind met de geur
van een pepermuntje

een tornado van lakens
tollend in de draaikolk
zwevend in het oog van de lust
opgezogen door de bodem
onderin jouw bermuda
verstrik ik in je
nachtzwarte triangel

o Gijsbrechtje
glanzende billen
in de kleur van
trekdrop

ochtendlicht
als een beslagen tong
een tandenstoker peurt vruchteloos
naar nachtzwarte schaamharen
uit mijn opgerolde tube
knijp ik niet eens
een restje meer

o Gijsbrechtje
je kwam en ging als onweer
en stal mijn laatste
pepermuntje

@2005dedeurs

.
de klaagzang van een truttebol

als ik spottend zeg onze liefde
is voor eeuwig en jij lacht niet
voel ik dat ik
een grap ben

als je zachtjes nee zegt
en je ogen glashard ja
weet ik dat ik
lieg tegen mezelf

als er in je oksel een zweem hangt
van een nieuwe deodorant
weet ik dat ik
achterloop

als ik om vier uur ‘s nachts je
sleutel in het slot hoor glijden
weet ik dat je
van twee walletjes eet

en jij behoort te weten
dat ik uitsluitend kook
voor lovers met een exclusieve smaak

©2009dedeurs

gebroken afscheid

de klok tikt glasgebroken
asverstoven zweeft het leven weg
naar hogere lagen

lage vlagen
van herinneringsgeluid je zegt
je zei wat is dat licht

is je hand
ik tast
grijp mis

©2005dedeurs

valwind

antennes
zingen als sirenes
het dak onder je voeten rust
op 88 infrastructuren, op 63
zitten ze met hun schoenen uit
bezwete Perriers omvattend
door prognoses omarmd
op weg naar ooit
het boven

is koud

beneden
raast voort
tweedimensionaal bewegend
onder een luchtkussen van smog
de wind in de kracht van het leven
duwt overredend en jij
ben onderweg
naar nooit

2006dedeurs

vaderslanden

in homofobe regio lopen mannen hand in hand
male bonding
cultural approved

in homofobe regio zijn de meisjes zo taboe
dat jonge mannen
zich ontknapen in elkanders kont

in Homofobië regeert de theocraat
de man trouwt een vrouw en
huwt het patriarchaat

©2011dedeurs

hortator

de banken glad van pus uit zweren
haar verkleefd in vuil en vet
gezwollen polsen leeromwikkeld
handen armen trekken duwen
gewrichten knersen, gruwen

bom
bom

gesmolten koper uit de hemelketel
spat op ruggen armen schouders
in een waterwereld zonder water
voeden eigen bloed en zweet
laven zweep en drijversritme

bom
bom

beukt op de voorplecht de tongloze
met zijn vuisten het strakke vel
van een felle ongehoorzame
bom
bom

zijn kolossus lijf een spiegel
van afgunst en olijfolie
ogen zwart en onbewogen,
‘s meesters glazen splinters
onder ‘s slavens huid
bom
bom

zonder ooit een slag te missen
glijdt zijn blik voorbij grimassen
blarenpus en spierknopen
naar de vlakte van de zee

bom
bom

vlekken op de horizon
tien, honderd
duizend
de wind van de goden
in zeilen wit als pasgewassen lijkwaden
wit als het haar van waterwieven
die beneden wachten op
aangeschakeld vlees

kom
kom

het felle bom
bombom
bombom
van de hortator
smoort de vijand genaamd vrees

©2006dedeurs