De dood van het mannenbeen – 6
Toen ik een jaar of tien was, kreeg ik Lederhoosjes. Duitsers en Oostenrijkers en moeders zijn gestoord, het is de meest vreselijke broek die bestaat. Iets met bretels zit al nooit lekker, maar de stugge pijpen schuurden mijn dijen helemaal kapot. Ik moest voor ‘t plassen mijn piemol door een pijp wringen want ik kreeg de gulpknopen niet uit de onbuigzame gaten gewurmd.
Onderschrift dat ik niet heb verzonnen: Ook de hoeders trekken hun mooiste Lederhose aan.
De mijne wilde maar NIET slijten. Daarna heb ik heel lang niets van korte broeken willen weten. Ik had er eigenlijk ook ‘geen benen voor’. Inmiddels hebben de jaren de gewenste opvulling gebracht, en sinds ik in de VUT zit en geen reet meer met anderen te maken heb en de spataderen nog niet te ver gevorderd zijn, draag ik alleen nog lange broeken als de temperatuur buiten beneden de 14 graden zakt. Korte broeken zijn comfortabel en, in een bepaalde levensfase, niet onbelangrijk, doen je jaren jonger lijken. Ik ben zo verrukt van mijn nieuwe oude benen dat ik onder de shorts zelfs bereid ben de gotsgruwel teenslippers te dragen.
Caprices, Baggies, Cargo Shorts, Culottes, Daisy Dukes, Dolphin Shorts, Plaid Shorts, Stubbies, Jorts, Shortshorts. In Zuid-Afrika, Australië, Nieuw Zeeland en op Bermuda mag je in korte broek naar kantoor. Ook de huidige modewereld dringt bij zowat elke voorjaars, zomer en najaarscollectie aan op shorts. ‘Shorts zijn sportief, mannelijk en moeten gewoon sjiek de friemel worden’, aldus de modejeanetten.
Rondje horror.
Eh.
