Planeet Bleautenbil

Over art deco gesproken; toen Disney de comic The Rocketeer ging verfilmen, wilden de studiobazen de oorspronkelijke helm vervangen voor een modern NASA geval. Een productiemedewerker wist er een beetje sense in te rammen, maar het is een feit dat Disney gewoon van deze strip af had moeten blijven.
Een box office failure in 1991, later alsnog een cultfilm geworden. De poster is in elk geval geweldig.

Een hoofdstuk apart is wat vele dames (en heren) zullen verzuchten als ze een uitnodiging ontvangen voor een avondje uit in de danszaal in het heelal: wat zal ik aantrekken? Want dat moet echt, hoor.

Dat bedoel ik dus.

En dan zet Science Fiction Plus er in 1953 ijskoud bij: modern space suit.

Ik neem maar aan dat Life dit in 1962 ook als een grap bedoelde. De armen zien er uit alsof ze er af gedraaid zijn en weer verkeerd teruggeschroefd.

Ook dit ziet er niet echt praktisch uit:

Een suggestie dat de ware ruimtepionier thermisch ondergoed niet stoer vindt. Voordeel is dat dan zijn erecties wat meer vrijheid krijgen wanneer hij langs een welgeschapen alien zweeft. En natuurlijk rookt de astronaut van de toekomst Mills sigaretten. Een merk dat tot mijn verbazing de 21ste eeuw heeft weten te halen.

Ruimtehelmen waren lange tijd weinig meer dan omgekeerde vissenkommen. Decoratief is het wel, praktisch wat minder.

Earl K Bergey die we hier zien was een echte glamour illustrator, maar onderkende het sex appeal zowel als het horroreffect van buitenaardse wezens. Zijn monster from outer space is gewoon lachwekkend; Flipper in space. De doodsangst van mevrouw betreft daarom niet hem, maar haar co-piloot. Omdat de tekenaar weer eens de zuurstofcylinders en luchtslangen was vergeten, kwam Captain Future in ademnood, zag niet scherp meer, hield haar voor de vijand en schoot haar helm aan gruzels. Waar ook al geen lucht meer in zat, dus het maakte geen moer uit.

Andere helmen boden te weinig zijzicht waardoor de astromachos aliens, oorlogskruisers, kometen en op drift geraakte melkwegstelsels niet op tijd zagen aankomen.

Je kunt boek en magazine illustrators niet kwalijk nemen dat zij er maar op los fantaseerden, want in die tijd had men geen idee hoe een werkelijk effectief ruimtepak er uit moest zien. Dat wilden de lezers van die lectuur ook niet weten. Ze wilden spektakel. En dat kregen ze.

‘With one lightning blow’. Who needs ray guns? De Ruimtehavik niet. Zelfs geen helm. Ik vraag me af of hier de naam Spacehawk niet aan het verkeerde creatuur is gegeven. Ik vraag me ook af waarom de uitgever de clou al op de omslag verraadt.
De Brick Bradford kloon draagt overigens een kek completje. Groen, de kleur van stomende jungleplaneten, metalig gele laarzen en ook de riem, het heuptasje voor het straalpistool en de superzipper zijn lekker pulpig. Met het aan- en uittrekken van zijn broek zal Spacehawk wat moeite hebben. Al die drukknoopjes.

Een levensbedreigende situatie. Gelukkig snelt er vanaf het kerkhof voor verongelukte ruimteschepen  hulp toe. Het is kunstenaar Wesso vergeven dat hij een van de meest stupide scifi omslagen maakte. Wist hij veel, in 1931.

Een gedecoreerd ruimtepak. Als ik het me goed herinner functioneert het als een clan-kenmerk. Aardig gevonden.

Kelly Freas creëerde dit in 1968, het ziet er eerder Giger uit dan NASA, maar de held draagt het met het gemak waarmee een andere sterveling een papieren overall draagt. En zo moeten ze zijn. Ruimtehelden. De brede schouders onder de Melkweg en gaan met die ruimtemissie.

©2009dedeurs