Jongenslectuur, mannendromen – 8
Genre-gebonden cliché’s, dus. Helemaal fair is dat niet, maar ze vallen zo veel jaar na dato zo op.
Gelukkig kregen we niet alleen maar George Orwell uniformiteit voorgeschoteld. De meeste anderen in het genre (1984 is ook niet voor 100% een scifi roman) presenteerden de toekomstige mode op een vrij luchtige manier. Het jaar 1950 (dat in ons reële universum de nogal statige en zware New Look introduceerde) was nog ver weg, in 1927. Maar de babe hier, alhoewel niet met de ons zo vertrouwde siliconen gezegend, is sensueel op een moderne manier. Het, eh, operatielaken is heel decoratief. De twee verjongingsspecialisten zijn sexy (hangt er van af wat je verkiest: een jeugdig permanentje of het gedistigneerde kransje van de al wat oudere buitenaardse heer); al is het niet aannemelijk dat laboratoriumgeleerden en chirurgen van de toekomst hun werk deden/zullen doen in bloot bovenlijf. Hoewel, aliens zijn moeilijk te doorgronden. De man van het mensenras rechts lijkt trouwens een singlet te dragen, maar die is dan wel vleeskleurig en héél dun. Het kan aan de reproductie van deze plaat liggen. Dus als interessefactor hebben we hier een sensuele dame en een goed geconserveerde alien bejaarde. Ik moet zeggen, ik vind deze afbeelding een alleszins acceptabele interpretatie van een toekomst, als je ze vergelijkt met anderen uit die tijd.
Behalve een overdaad aan blote mannentorso’s en die vele korte broekjes in de branding van de grote heelaloceaan (om Gerard Cox maar even te misbruiken) komen we in de klassieke scifi illustraties ook cliché’s tegen als kragen & kapmouwtjes.
En let even op het Mr T kuifje van de man links. Scifi lezers moeten er in 1930 lichtelijke verbijsterd naar gekeken hebben.
Hebben we de shoulderpads te danken aan society icoon Joan Crawford, of had de bitch het idee geniepig afgekeken van de pulp science fiction?
Er komt ongetwijfeld een tijd dat geen dame zich met goed fatsoen zonder retro Gaultier puntbeha op Schiphol Spaceport zal kunnen vertonen, maar of de sokjes van de dame links ooit aan zullen slaan betwijfel ik. Misschien zou het iets toe kunnen voegen aan het genot van toekomstige voetfetisjisten?
De zwart-wit afbeelding van Paul Orban helemaal bovenin laat in elk geval zien hoezeer de scifi illustratiekunst in de jaren dertig en veertig doortrokken was van de Art Deco. Een verbod op het afschaffen van die wonderschone stijl had wereldwijd in grondwetten vastgelegd moeten worden. Art deco is gewoon het ultieme futurisme. Nog steeds.
De hoedjes! Tegenwoordig een beetje in ongenade gevallen, maar ze gaan gegarandeerd terugkomen. Het kan flink waaien zo vlak bij de zon, in CenterParcs Mercurius.
Spacehaar dat geen hoed vereist, noch verdraagt.
De film Forbidden Planet is voor 99% verouderd. Die ene procent die de tand des tijds heeft doorstaan, wordt gevormd door de petjes. Nou vooruit, en het minijurkje. Dat in 1957 ook alweer geretro’d was op de charleston stijl uit de jaren 20.
Fashion die weinig om het lijf heeft. Ik vermoed dat dit personage de doorsnee ruimteheld uit Appelscha ietsje voorbij streeft, maar de art deco helm en het neo-Helleens minikokerrokje of maxi-cache (je kan dit moeilijk een lendenlap noemen) staan hem geweldig. Ik teken ervoor. Wel zijn spieren erbij, graag.
- wordt vervolgd -
©2009dedeurs
