Planeet Bleautenbil

centerparcs galactica

jonge zon
rustige locatie
planeetpositie ideaal

op twee parsecs links let op
vlieg niet in de muil van
satellitisch zwerfvuil analyseer dampkring water biosfeer
giffen straling geef de cijfers
rapporteer de activiteiten van
tweebenige inheemsen uitkomsten
veeg teken roven zee en bodem leeg mondiaal in oorlog
met de bossen politiek niet homogeen primitief maar nu al klaar
om sterrenstelsels af te rossen
vlootkommandant wat

zijn uw orders
drie lichtjaar verderop iets exploiteren
of toch maar deze steriliseren

©2004dedeurs

toen Mars nog rood was

stof en zuurstof
Ray Bradbury was er
zestig jaar geleden al en hij

stopte in een sigaarraket gewoon langzij
daalde zonder computersturing
op het rode
rode zand

eenmaal geland
pakte hij Ohio uit, witte houten huizen
met veranda’s en zilver spiegelende Chevvies
voor de deur

zijn helm zette hij af, de geur
rook naar droge horizon
en rode
rode lucht

niemand dacht aan een terugvlucht
in dat Peyton Place op Mars, stil genietend
in de rode avondschijn van paardenbloemenwijn en
nazomers zwoele wind

doof voor het gegiechel van een onbestaanbaar kind
geritsel, fluisteren, een ijle zucht
echo’s uit ruïnes
van de uitgestorvenen

op een ochtend keken
kolonisten naar zichzelf en verbrandden al hun schepen
anderlingen, zij staarden vanuit
badkamerspiegels terug

verdwenen achter de lage bergrug
vonden zij in oude mijnen nieuwe namen
donker waren zij
met grote gouden ogen

©2008dedeurs

revitalisatie

de seconde van een eon
tikt geluidloos
weg
droomt ze

naar de sterren overal en nergens
dichtbij is kaalgeleefd het staat nog ergens
in haar flank #18 HYDR CULTU
MANUFACTURED BY hen die

zaaiden
verdorden
verwaaiden
het verleden

kneep hun hoofdwortels af
de toekomst zocht de losse eindjes
van kliekjes is best nog wat te brouwen
proteïne hoort niet in steen gedrukt conclusie

evolutionair veranderd
betekent niet altijd verbeterd de vraag waarom
is willen zijn soms wel
soms niet het einde

van een ontbladerd boek
neuriet zij, een rustend semi organiek
onder een verlaten Ur krioelend
van de tungsten wormen

oeroud zijn haar kristalogen
vertroebeld door de traag
dalende draperie
van bijtend mineraalpuin

en zoete koolstof
beaderd met grijs waterijs
voeding voor later
catalisator voor nu

onhoorbaar is de zucht
van de volgende geloken kiem
blind graaft zij zich uit
haar wortels stuiten

op een koepel van o2
haar dromen werpt ze af
het heelal, oh niet langer
een gerucht

©2009dedeurs

de indifferentiae

vannacht
zullen er weer duizend zonnen
uitgaan
ze vlammen op en doven

de kou
is geen illusie, een
warmte van weleer
weggezogen

uit ver weg in nergens
kwamen ze terug,
de indifferentiae

zij die sterrenhopen maken
ze liefdeloos afbreken en ons
van onze toekomst beroven

©2008dedeurs