Planeet Bleautenbil

* Man toont geslachtsdeel aan jonge meisjes.
* Man opgepakt na klachten over tonen van penis.
* Man opent in reuzenrad zijn gulp.
* Man laat klabanus luchtje scheppen.
* Meiden van Halal hakken met geplastificeerd maagdengarantiebewijs piemol van exhibitionist tot ramadanse wokblokjes.

Zomaar wat nieuwsberichtjes. ‘t Is toch wat, hè? Uitgerekend dat lichaamsdeel waarvan ik vermoed dat het niet eens door God is bedacht maar door Ron Jeremy.

Het opgewonden raken wanneer je je geslachtsdeel laat schitteren in een straattheatershow; het is van alle tijden, maar het lijkt nu echt een mode aan het worden, er komt vrijwel elke dag wel zo’n ‘eine zweie meine klotzenrudel!’ figuur in het nieuws.
Het zijn altijd mannen.

‘Vrouwen hebben geen klabanus’.
Nou, er zijn vrouwen die mannen goed weten te misleiden. Met een soort uitwendige vaginale aambeien die, als je het cyclaamrood een beetje wegdenkt, verrassend veel op een wat kortademige piemol lijken.

Waarom klabanust een man? Aandachtvragerij? De drang tot gevaarlijk leven? Gristelijk afgeremde geilheid? Of zijn ze gewoon apetrots op hun orgaan dat hen maar mooi effe kenmerkt tot een heuse Man, weet je wel?

Ik heb altijd gedacht dat mannen die geen druppel kunnen sassen als er in het urinoir links en rechts een andere kerel staat, een afwijking hebben. Een minderwaardigheidscomplex. Maar wat bij mij in zo’n openbaar toilet altijd tot locale atrofie leidt, is niet dat een ander mijn piemol kan zien (die schotjes tussen de bakken zijn al lang niet meer berekend op een fatsoenlijke jaren vijftig 1 meter 70) maar dat ik er zo lullig bij sta.
Al plassend.

Plassen in zo’n bak is iets dat je niet lekker achteloos vlot met je handen in je zakken kunt doen. Je bent verplicht ‘m Beet Te Houden. En dan sta je daar met stramme rug en gepantserde schouders en met je muil op tien centimeter van een tegelwand af, en regelmatig kijk je ook nog heel lullig omlaag. Dat is het lulligste moment. Je kijkt alsof je je eigen piemol nog nooit hebt zien afwateren.
Als er dan een hoop van die mannen op een rij vreselijk voor lul staan en er komt per abuis een vrouw binnen en die valt gierend van de lach op de grond, plas je echt nooit meer in een openbaar toilet.

Volgens mij is dit de reden waarom de Plastuit bij vrouwen niet aangeslagen is. Ze willen niet voor lul staan. Geef ze ’s ongelijk.

Maar je hebt kennelijk mannen die gek zijn op openbare situaties.
‘Kijk, mijn piemol. Hier. Nee, hier. Hier, ja. Mijn piemol, weet je wel. Niet gek, hè, voor een lilliputter met schoenmaat 48? Dat vind ik ook. Kijk gerust nog een keer. Staat uw vrouw buiten in de hal te wachten? Haal haar even naar binnen, kan ze ‘m ook zien. Mijn piemol. Mijn heerlijke, wonderschone, zinnen- prikkelende piemol. Wat zegt u mijnheer? U wordt er niet opgewonden van? Wat lullig. Ik wel.’

©2009dedeurs
Tevens verschenen op Lucaswashier