Het wasverzachtersrecht
April 2005. Een wedstrijd Feijenoord-Ajax ontaardde in ernstige ongeregeldheden. Het OM eiste tegen zes daders acht maanden onvoorwaardelijke celstraf. De rechter gaf hen uiteindelijk een heel pakket: een boete! een taakstraf! een jaar stadionverbod! En celstraffen variërend van vier tot acht maanden. Voorwaardelijk.
De politiebond protesteerde luid maar edelachtbare had gesproken.
Dat zeven agenten bij die rellen botbreuken hadden opgelopen was niet relevant. Politieagenten moeten rekening houden met fysieke risico’s, part of the job, volgende zaak.
Abstract, expressionistisch en ongekunsteld
Every child is an artist.
The problem is how to remain an artist once he grows up.
- Pablo Picasso
Ze is twee jaar en ze schildert.
“Twee jaar? ‘Klodderen’, bedoel je?”
Nee, schildert. De Australische Aelita Andre exposeert al in een galerie en ze gaat heel rijk worden.
Een gristenlycken historie
Dit is het verhaal van Hansch die voor het vaderland niet alleen zijn leven offerde, maar ook datgene waar je in de Almanakse noch in de Hollywood versie iets over terug zult vinden…zijn maagdelijkheid.
Zaterdagavond, ten achten uuren. Hansch Klinckersch uit Laag-Brinkersch haastte zich over de Zeedendijk naar huis. Het geklepper van zijn klompen op de keien werd overstemd door het gegier van de wind. O, wat wilde hij graag bij de warme kachel zitten, met een bordje snert op schoot.
Ter hoogte van de weilanden van boer Zultlip bleef Hansch staan.
Zag hij het nu goed? Hij klom naar beneden en staarde naar de fikse plas water aan de voet van de zeewering. Het kwam van een dun maar krachtig straaltje dat met een boog tussen de basaltblokken vandaan spoot.
Hansch’ hart sloeg over. Er zat een gat in de dijk!
“Hulp! Help!” kreet hij.
Ver weg graasden wat koeien, meeuwen scheerden door de lucht. Verder bewoog er niets. De mensen zaten thuis, bij de warme kachel en met een bord snert op schoot.
Werd het straaltje water dikker? De plas eronder was wel degelijk aan het groeien. Hij moest iets doen, het land dreigde onder te lopen!
Hansch klauterde naar beneden en stak snel zijn vinger in het gat.
De waterstraal brak af.
~ mestuitschot
wat een grote
wat een GROTE
zo’n rijke geur en o die kleur
pssst zeg juffrouw Bontemien
uitgegraasd en uitgestaard?
vertel me dan, hoort deez’ bij jou?
…is er niemand in de buurt te zien?
dan kleren uit!
zuchtend zak ik
op het maagdelijke vel
ik ril ik tril bij ‘t taaie knappen
- dit is hemel dit is hel -
en zak verzaligd tot de nek weg
in nog warme koeienvla
©2005dedeurs
De Mann proza, de Visconti cinema
Venetië; het sprookje. Maar sprookjes komen aan hun eind.
In 1971 toonde Luchino Visconti een Venetië dat de toerist liever niet ziet: de decadentie, het immer voortschrijdende verval. Morte a Venezia won in 1971 de Gouden Palm van het Cannes filmfestival maar werd geen box office succes. De Britse acteur Dirk Bogarde was Visconti’s eerste keus voor de hoofdrol, Bogarde zou daarna nog maar een paar films doen, er van overtuigd dat hij zichzelf niet meer kon overtreffen. Hij werd vanaf de première van Death in Venice geroemd om zijn spel, nu, zo veel jaar later, is er ook erkenning voor Visconti.
Er is ook nog steeds kritiek op zijn bewerking van Thomas Manns boek.
~ lagunenstad
tijdloos
broos zijn de palazzi
koopmansrijk in hun gewaden
zware kragen als kantelen
ogen uit de renaissance omlijst
met kant en mozaïek
feeëriek
ziek
koud rioolzout
stroomt het water
door kanalen onder bruggen
hoog als opgetrokken
wenkbrauwbogen
zorgeloos
plonst de vaarboom van de gondelier
door de natte droom genaamd
Venezia
©2009dedeurs
herbewerking van het gedicht
‘bezonken droom’ uit 2005
Rotterdam, 1 april
Ik moest hem wel opmerken, want hij stond geheel bloot voor het beeld op het Grotekerkplein en riep uit: “Bilo! Gelyck twee druppelsch waeter!”
Klein en mager, scherpe neus, kin als een Zuid-Hollandse windbreker. Geen twijfel mogelijk; een heuse Rotterdamse celebrity!
“God betoonde my Syne barmhartigheyd ende liet my weederkeren om myne gheliefde Stadt andermael te aenschouwen”, sprak hij, hoewel ik geen RTV-Rijnmond microfoon vasthield.
De derde planeet
Dat is waar wij toevallig resideren, maar die bedoel ik niet.
De weblogconstellatie van Sgreifwonder en Bloggwonder, ook wel bekend als deDeurs, heeft een nieuwe planeet geformeerd. Planeet Goddeloos. Het is de bedoeling dat daar mijn obsessie met religie een plaats krijgt, en dat planeet Bleautenbil voor andere zaken gebruikt wordt. Al zal dat niet altijd lukken. Buiten de wonderlijk gruwelijke en verbazingwekkend komische Religie vind ik niet zo veel onderwerpen interessant.
