Ongelovelijk
~ Sketch voor echtpaar, heer, kind en politieagent ~
“…Neem me niet kwalijk mijnheer, maar de Atheïstenweg; welke richting moeten we dan op?”
“Hm?…Komt me niet bekend voor…ik geloof niet dat u dan-”
“Oh, u bent een ongeloofsgenoot! Wat leuk!”
“Bent u toevallig ook op weg naar de demonstratie?”
~ bloedster
Kerstverhaaltjes, kerstcolumns; rottochop. Een uitgekauwd thema. Oud & Nieuw is veel interessanter, want dan bepeinzen mensen als Obama, Sarkozy, Berlusconi, Balkenende, de anglicaanse islambisschop Williams en wandelende natuurrampen Hilton en Winehouse hun goede voornemens voor 2009. Daarmee wordt onze toekomst meer bepaald dan door de tien kilo die we er met de kerstdagen bij vreten en waar we een half jaar voor nodig hebben om die weer kwijt te raken.
~ de iskariot code
hij was daar
hebben we het nu niet over
een slachtoffer
zeggen reli-psychiaters
vanuit het hedendaagse kader de eerste
valse nicht
Judas
ik hou van je wil je mij
verraden
jezus Jezus
je vraagt me
nogal wat het is
voor het Grote Plan
Judas doe je het niet voor mij
dan voor ons
aller Vader
kristus, Jezus! ze zullen me
vervloeken tot aan de dag waarop
een boek geschreven wordt
een film gemaakt evangeliën uitgespuugd
en wederkerend uitgespit
don’t worry
be happy Judas raak niet in de knoop
het zijn niet jouw ellendelingen, koop
voor die zilverlingen geen nieuw
geweten maar iets leuks
en geef mij
je kus
©2007dedeurs
Hier leven we GEZOND, meneer van Methusalem!
Geef de kapo’s van seniorenflat Het Lichtpunt – hoezo, sarcastisch? – in het Rotterdamse Lombardijen van mij maar een enkele reis Guantanamo.
‘Er mogen geen kerststukjes meer in de gangen geplaatst worden’.
- memo
Wel eens door zo’n gang gelopen? Wanneer er spoorrails in zouden liggen, denk je niet bij de lift uit te zullen komen maar de ijzeren poort van een concentratiekamp.
~ psalm
Het platte lichaam zwart bemanteld
Straf behoed het witte haar
Pepermuntje voor na
de psalmen
Niets vergeten niet
langer talmen
De wind zuigt aan haar bijbel
De bomen buigen met haar mee
Schietgebedje nu
geen hartklachten
de Here God
laat je niet wachten
De kerkklok snept en klept
De klepel klingklangt
broze afgietselen des tijds kapot
Ze rept zich voort en hoort niet de ding
donng bim
bam bronsstem van haar lot
Vals gezang ontsnapt gekleurd
door fel brandende ramen
Bomm
bbammm
Kommmm
dannnn Het plein
kust haar hard en koud de pijn
een openbaring
Te kort en te vergeefs geleefd
in wilsbeschikte angsten
De stem des Heren
liet haar barsten
©2004dedeurs
De Quran gebleautenbild
Dat krijg je, als je schrijfwerk door de NRC redactie niet serieus genomen wordt of gewoon te slecht voor woorden; je gaat er een andere benaming voor zoeken. Gelukkig is er tot op heden niet één slimme GeenStijl student op het idee van columnistisch ‘bleautenbillen’ gekomen. Want die zou er instant beroemd mee worden. Net als de slagvaste jongeman die zijn ’swaffelen’ tot Woord van het Jaar uitgeroepen zag worden, nadat het van hem gejat was.
Om kritisch over de Koran te kunnen schrijven moet je jaren gestudeerd hebben. Zeggen ze. Iets met meerdere lagen en multidimensionale begrippen, alsmede de rijkheid van Allahs taal. Mwôh:
~ traumamma
hoor je me
het huis is groot en licht en warm er is
een park ik weet nu wat de wereld
is en ook waarom
mam mocht ik
met niemand praten nooit naar buiten en
nu wel er gaat heus niks en niemand
stuk hee kijk mam
mooie schone kleren
ben vrij van vuil en natte zweren
ik leer geen straf te zijn
maar mam waarom
zei jij dat broers en vaders
niet bestaan niet mogen
bestaan ik heb er nu een heleboel we
voetballen
mam en zingen
mooie liedjes niemand krijst waarom lag jij
met open ogen angstig stil en nat ik zat toch ook vaak
onder het bloed
mam? ik bijt
niet meer ik huil niet meer en progressief
is dat hetzelfde als agressief mam er is
met mij niets mis
behalve
als ik bij vlagen
je slagen mis
©2004dedeurs
Kerstkransjes happen, banketstaven laden
Sodomeren. Ook wel Kontneuken, Achterladen en Bruinwerken genoemd. Het Lage verheven, moreel verwerpelijke pijn tot aanbeden genot getransformeerd.
Hallo, ook prettige feestdagen.
Alhoewel? De doorsnee Man vindt zijn voortplanter niet iets om mee te spotten, maar wel iets om het uiterste uit te halen. Seks en Kerst gaan helemaal niet zo slecht samen. Menig heer wil na een jaar van penisvergrotend vacuümen zien of hij nu eindelijk vijfendertig afhapbare kerstkransjes aan zijn paal kan rijgen in plaats van de lullige vijf van voorheen.
Het is sowieso een tijd waarin men wel eens een experimentje waagt: bij likeurbonbons en glüwein en het ontdeugende Jingle Bells en Rudolph the Red Nosed Reindeer is de man best genegen de alledaagse wip op de berenvacht voor de open gashaard in een glittercondoom te verpakken of er een extra feestelijk lichaam omheen te vouwen.
~ nachtwaker
Sommige dingen ‘mogen’ niet meer. Van deze Ida R. Outhwaite plaat (die qua stijl veel gemeen heeft met de kinderboekenillustraties van Rie Cramer) zou men zeggen: dit is zoooo negentientwintig.
Een gedicht in die sfeer mag ook niet meer. Voor ‘Nachtwaker’ kreeg ik jaren geleden op mijn donder. Niet vanwege de techniek – het hikt en rammelt zelfs nu nog – maar omdat het sentimentele troep zou zijn. Suikerzoet effectbejag. Zoals het plaatje. Waar het gedicht niet eens door geïnspireerd was. De symbiose kwam pas later.
Verhalen voor kinderen schrijven is niet mijn stiel, daarom juist is dit een van mijn favorieten. Sentimenteel en vooral ouderwets romantisch zijn, was wat me voor ogen stond toen ik er aan begon.
Offerfeest: je zonen op tafel zetten
Tikkie aan de late kant, want Nederland heeft het slachtgeweld alweer overleefd dus het Offerfeest heeft eigenlijk geen nieuwswaarde meer.
Ook één van die hypocrieten die een portie dier liever door fabrieksmachines onherkenbaar laat maken? Bij mij gaan dan ook de maagspieren samentrekken als ik de hele kermis rondom het jaarlijkse halal slachten bezie, inclusief foto’s van schapen- en geitenhalzen boven een schaal. Ik heb sowieso iets tegen onverdoofde ingrepen. De tandarts die ooit mijn kies er uitjaste na alleen even met een spuitbus stikstof het ivoortje te hebben ‘verdoofd’, heeft dat goed verziekt. Sindsdien duw ik zelfs een prop ammoniak tegen mijn gezicht voordat ik een moeilijke teennagel moet knippen.
~ televiziek
zap
familie Pretjes: vakantietje gewonnen
net terug van Tsjernobil Voor Twee
het publiek klapt verrukt de vingertoppen oh Jan
Zwijmel presenteert
het toch zo leuk denkt hij zap god nee die muts
was toch al twee keer begraven?
Actie ‘Bloed voor Jezus’
“…Goedenmorgen, mijnheer? Wij komen toch niet ongelegen, hopen wij?”
“Dat hangt er van af.”
“Wij zijn van de regering. Mogen wij even binnenkomen om met u praten?”
poez: Wil de laatste homo sapiens het licht uitdoen
In romans verging de wereld al vele malen en op de meest uiteenlopende manieren. Meteorenregens, allesverwoestende orkanen (JG Ballards ‘Wind from nowhere’), droogterampen, supertsunamies, supervirussen (Stephen King’s ijzingwekkende ‘The Stand’); het is allemaal al eens bedacht en gebruikt.
Het Grote Einde wil nog wel eens doorschemeren in hallucinatore dichtwerken, maar de, hum, realistische Apocalyptische poëzie bestaat nauwelijks.
Ik heb de serie ‘Het Crusoë déjà-vu‘ eerder op internet geplaatst, en doe het andermaal. Liefhebbers van z.g. disaster movies als Armageddon en Twenty eight days later kunnen zich er misschien in vinden.
Aflossing van de wacht
Ho-ho-ho! Zilver gaat, Goud komt… Ben je aan het inschepen? Vergeet je rommel niet!
…Ach, als dat de Toffe Kerstpeer niet is… Welke rommel? Ik ben helemaal los, Claus.
Je paardenmest en die plukken inweave die je baard zo achteloos op de kade liet vallen. Beetje kippig aan het worden, Klaas?
Absoluut niet, Claus. Ik zie haarscherp dat je alwéér breder geworden bent.
~ vloeken en andere liefdesvonken
Vingers I
jouw vingers dalen
mijn lijf stijgt
de ontmoeting
knettert
mijn lippen zwellen
zuigen de jouwe
de ontmoeting
spettert
je fallus boort
en krikt me op
de ontmoeting
verzwikt je
kettert
Vingers II
bezocht
op de snelweg naar lust
door je vingers, elk
met een eigen identiteit
een eigen soepelheid
weten blindelings de weg
ik rij in het donker
door overtredingstoppen gekust
en vlieg uit de bocht
©2005dedeurs
De grote geilheid
Ik ben zacht…
Grillig, maar o zo gewillig…
Sluit je ogen, schat. Ik ben als bordeelfluweel onder je vingers…
Liefste, open je mond.
Ik ben de apotheose van het Genot.
Voel hoe fysiek ik ben, proef mijn erotiek, ik ben de Verleiding…
Ik heet Marsepein.
Bespring mij.
Marokkaanse hulpsinterklazen en andere folkloristische negerts
‘Mamma, wanneer komt Sinterklaas nou?’
“Nog 72 nachtjes slapen, lieverd.’
En we doen er geen fuck aan staan machteloos, nietwaar? De Grote Geldwolf begint al in september aan het marketing concept Sinterklaas te zuigen. De kleintjes, toch al niet sterk in tijdsbesef, worden drie maanden lang helemaal gek gemaakt met Sinterklaasliedjes, Sinterklaassnoep, Sinterklaasartikelen, Sinterklaasfilms in de bioscoop. Fuck de belangen van het kind; ‘Sinterklaas voor kinderen? Laat kinderen de tiefes krijgen, de ouders zijn de goud poepende ezels’.
~ de notenkraker suite
Piet strooit pepernoten
Sint zegt, meer. Meer pepernoten
Pieten strooien wat meer pepernoten
Meer, zegt Sint, meer, veel meer pepernoten
Pieten, schimmels, hulpsinterklazen, rendieren en kerstmannen
strooien veel meer pepernoten
Meer, zegt Sint, nog véél meer pepernoten
De pieten raken door hun pepernoten
Sint zegt:
strooi dan maar met jullie kloten
©2002dedeurs
Spiegheltje, spiegheltje aen den wand
Den Tooverspieghel is, ge ziet het al aan de spelling, een oeroud concept. De spiegel werd voor het eerst gezien door een vrouw genaamd Eva toen ze zich over het water in de beek van Eden boog en daar onder zich het eerste spook in de geschiedenis gewaar werd. Heur haar zat perfect – dit was het Paradijs tenslotte – maar evengoed vroeg ze aan dat waterspook:
Spiegeltje, spiegeltje aan de waterkant
ben ik de schoonste van mijn ’s Heeren land?
(al kan Eden ook heel goed in de Alblasserwaard gelegen hebben)
~ de schande
De Juffrouw
noemen ze haar
rechte rug
strakke blik de laatste
van een geslacht
haar vrouwzijn leeg gebleven
haar wachten onvoltooid
Gitzwarte pruik
over het dunne witte haar
een harde klank
in de gebroken stem
haar huisregels onkreukbaar
en in haar ziel een mes
scherpe vouw
Hoe vaderlandschen desperado’s ferm werden aangepakt
De nationale 19e eeuw is tegenwoordig nauwelijks bekend. Wie leest nog Hildebrand’s Camera Obscura of Ina Boudier Bakker’s Klop op de deur?
Door dat laatste boek wist ik dat er in het Nederland van de enkellange rokken en de trekschuiten enkele volksopstandjes met oerhollandse namen als het Palingoproer en het Aardappeloproer zijn geweest, die door de toenmalige veldwachters en koninklijke schutterij onversaagd neergeslagen waren. Die rellen werden opgefokt door soosjelisten; werklozen die verders de hele dag in de kroeg uit ontevredenheid met hun bestaan hun weeksteun zaten te verzuipen terwijl moeders thuis het 4e, 8e, of 12e kindje aan het werpen was.
Maar dat laatste was een mooi sociaal streven. Je stemde er de Heere tevreden mee. Dat je de vierde net zo min te vreten of medische hulp kon geven als de veertiende interesseerde de Heere geen flikker. Goden almachtten alleen voor de rijken, en dat is nog steeds zo.
